AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

ตุ๊บปอง “พ่อ”

 

 

 

Photo: วันนี้ครบรอบปีที่ 39 ที่สิ้นพ่อ..นับแต่ 29 ธันวา 2516
แม้นว่าพ่อจะจากลูกน่อยหอยขมทั้ง 8 ไปน้าน..นาน แต่แปลกมากที่ภาพของพ่อยังเด่นชัดใจใจลูกทุกคนอยู่เลย มากบ้างน้อยบางตามแต่อายุของลูกที่ได้อยู่กับพ่อ

ภาพพ่อที่เด่นชัดในใจลูกเสมอมา..ไม่เลือนหายไปกับกาลเวลาที่ลุล่วงมาถึง 39 ปี คือ..
ผู้ชายแบบบางร่างเล็ก ผิวขาวนวลลออ ผิวละเอียด(พ่อขาสวยมากผู้หญิงอายเชียวแหละ..ขนหน้าแข้งแทบไม่มี )  พ่อเป็คนอารมณ์ดีมาก เบิกบานอยู่เป็นนิจ จิตใจดีมีเมตตาอย่างสูงต่อเพื่อนมนุษย์ผู้ทุกข์ยาก เป็นที่รักใคร่ของผู้คนทั้งในและนอกหมู่บ้าน  

พ่อเป็นหมอที่ก้มหน้าก้มตารักษาผู้คนอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดแก่เหนื่อยมิใช่หวังเพียงแค่เงินเป็นค่าตอบแทนในการรักษาเป็นสำคัญ  พ่อทำงานอย่างศรัทธาต่อวิชาชีพ  รักษาใคร ถ้าเขามีมาเงินให้ก็เอา ใครไม่มีให้ก็ไม่เป็นไร 
เรื่องนี้ พ่อสอนลูกเสมอว่า..
เมื่อคนเขาเจ็บไข้ได้ป่วยมาก็ต้องเยียวยา ทั้งคนมีและไม่มี ต่างก็เป็นชีวิตที่ต้องการมีชีวิตด้วยกันทั้งนั้น

กับลูก..พ่อใจดีเป็นที่สุด รักลูกยิ่งชีวิต ลูกอยากได้อะไรพ่อหามาประเคนให้ทุกอย่างอยากได้หนังสือ พ่อซื้อให้ อยากอ่านการ์ตูนประจำ พ่อสมัครเป็นสมาชิกให้ทุกปก อยากเล่นกีฬา พ่อเข้าเมืองหาโต๊ะปิงปอง ไม้แบดมินตั้น ฟุตบอลให้อย่างดีมีมาตรฐาน อยากกินทุเรียนหอมหวาน อยากกินมะเขือเทศลูกโต พ่อสั่งตรงจากสวนชั้นเยี่ยมของจังหวัดอุตรดิตถ์ และเชียงใหม่มาทีละเป็นเข่ง ๆ (ลูกก็เยอะ บริวารก็แยะเลยต้องสั่งมาก ๆ ไว้ก่อน ) จนแม่ต้องคอย "กำราบ" พ่อบ่อย ๆ ค่าที่ตามใจลูก ไม่ดุไม่ด่า ไม่ว่า ไม่ตี..ใจดีกับลูกเกินไป 

และด้วยความเป็นคนอารมณ์ดี พ่อจึงเป็นต้นทางแห่งความสุขของบ้าน เป็นต้นเสียงนำลูกร้องเพลง เป็นต้นขบวนนำลูกเล่น เป็น"ตัวนำนอ" ให้ลูกอ่านหนังสือ

พ่อกอด พ่อหอม พ่อเล่นกับลูกเสมอ ๆ 
แต่ลูก ๆ จะกรี๊ดวี้ดว้ายลั่นบ้านเวลาที่พ่อหอมแก้ม หรือเลิกเสื้อลูกชายแล้วหอมพุง โถ..ก็หนวดของพ่อแข็งเป็นหนาม ๆ ทิ่มแก้ม ทิ่มพุง มันจั๊กจี้จะตายไป

เรื่องจั๊กจี้นี่..ตุ๊บปองเคยน้ำตาไหลมาหลายครั้งแล้ว
พ่อชอบจับลูกเท้าแล้วเกา หรือไม่ก็จับตัวแล้วจั๊กจี้ ทุกครั้งที่พ่อทำ ตุ๊บปองจะตะโกนลั่นบ้านว่า..
"ไม่อ๊าววววว..ปองไม่ชอบ" 
ในขณะที่พูดก็หัวเราะร่วน พ่อจะต่อความทุกครั้งว่า
"อ้าว..ไม่ชอบแล้วหัวเราะทำไม"
เออ..นั่นซิพ่อ วันนี้ยังหาคำตอบไม่ได้เลย

ดังที่ว่ามานั้น..เลยทำให้พ่อแม่ลูกอยู่ใกล้กันตลอด ลูกจึงเรียนรู้และจำฝังใจว่าพ่อแม่นั้นมีจริง  ยิ่งบ้านเรา พ่อแม่เลี้ยงลูกด้วยตนเองด้วยแล้ว ลูกทุกคนจึงมีภาพพ่อแม่ในจิตใจได้เร็วและแข็งแรงกว่า ที่สำคัญ คือ มีสายสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่ ที่ก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ช้า ๆ ทอดยาวออกและแข็งแรงมากขึ้นทุกขณะ จะแจ่มจัดชัดเจน และทอดยาวไกลได้ไม่มีที่สิ้นสุด..จนบัดนี้ก็ยังไม่เสื่อมสลาย

เมื่อลูกมีสายสัมพันธ์กับพ่อแม่แข็งแรงอย่างนี้..เราทุกคนจึงไม่เข้าหาอบายมุขและไม่ใช้พฤติกรรมเสี่ยงแม้ว่าจะอยู่ห่างไกลพ่อแม่ หรือสิ้นพ่อ สิ้นแม่แล้ว แต่ภาพพ่อแม่ในใจยังชัดเสียจนเสมือนอยู่ด้วยกันตลอดเวลา  ลูกน้อยหอยขมทั้ง 8 ดีได้เพราะความใกล้ชิดพ่อแม่มิใช่เพราะการสั่งสอน

 เมื่อลูกสร้างสายสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแล้ว  ลูกจึงสร้างตัวตนของตนเองที่ชัด  รู้จักรักตนเอง ไม่ใช้พฤติกรรมเสี่ยง และรู้ว่าอนาคตของตนเองจะไปไหน 

นั่งนิ่ง ๆ เสียงเพลงที่พ่อร้อง
" ปุงเท่งปุง  ปุงเท่งปุง
สานกระพ้อมใหญ่ ใหญ่
เอาไว้ใส่ไข่นกกระทุบ"
ภาพที่พ่อเต้นและเล่นกับลูก ๆ แม้จะผ่านมานานนับ 39 ปี แต่ลูกก็ยังมีภาพพ่อที่ชัดเจน หลับตาเมื่อไหร่ก็เห็น..เพราะพ่อยังอยู่ในใจลูก 

เราจะพบในวันที่คิดถึง
ลูกยังคงรักพ่อเป็นที่สุด..มิเสื่อมคลาย

วันนี้ครบรอบปีที่ 39 ที่สิ้นพ่อ..นับแต่ 29 ธันวา 2516
แม้นว่าพ่อจะจากลูกน่อยหอยขมทั้ง 8 ไปน้าน..นาน แต่แปลกมากที่ภาพของพ่อยังเด่นชัดใจใจลูกทุกคนอยู่เลย มากบ้างน้อยบางตามแต่อายุของลูกที่ได้อยู่กับพ่อ

ภาพพ่อที่เด่นชัดในใจลูกเสมอมา..ไม่เลือนหายไปกับกาลเวลาที่ลุล่วงมาถึง 39 ปี คือ..
ผู้ชายแบบบางร่างเล็ก ผิวขาวนวลลออ ผิวละเอียด(พ่อขาสวยมากผู้หญิงอายเชียวแหละ..ขนหน้าแข้งแทบไม่มี ) พ่อเป็นคนอารมณ์ดีมาก เบิกบานอยู่เป็นนิจ จิตใจดีมีเมตตาอย่างสูงต่อเพื่อนมนุษย์ผู้ทุกข์ยาก เป็นที่รักใคร่ของผู้คนทั้งในและนอกหมู่บ้าน

พ่อเป็นหมอที่ก้มหน้าก้มตารักษาผู้คนอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดแก่เหนื่อยมิใช่หวังเพียงแค่เงินเป็นค่าตอบแทนในการรักษาเป็นสำคัญ พ่อทำงานอย่างศรัทธาต่อวิชาชีพ รักษาใคร ถ้าเขามีมาเงินให้ก็เอา ใครไม่มีให้ก็ไม่เป็นไร

เรื่องนี้ พ่อสอนลูกเสมอว่า..
เมื่อคนเขาเจ็บไข้ได้ป่วยมาก็ต้องเยียวยา ทั้งคนมีและไม่มี ต่างก็เป็นชีวิตที่ต้องการมีชีวิตด้วยกันทั้งนั้น

กับลูก..พ่อใจดีเป็นที่สุด รักลูกยิ่งชีวิต ลูกอยากได้อะไรพ่อหามาประเคนให้ทุกอย่างอยากได้หนังสือ พ่อซื้อให้ อยากอ่านการ์ตูนประจำ พ่อสมัครเป็นสมาชิกให้ทุกปก อยากเล่นกีฬา พ่อเข้าเมืองหาโต๊ะปิงปอง ไม้แบดมินตั้น ฟุตบอลให้อย่างดีมีมาตรฐาน อยากกินทุเรียนหอมหวาน อยากกินมะเขือเทศลูกโต พ่อสั่งตรงจากสวนชั้นเยี่ยมของจังหวัดอุตรดิตถ์ และเชียงใหม่มาทีละเป็นเข่ง ๆ (ลูกก็เยอะ บริวารก็แยะเลยต้องสั่งมากๆ ไว้ก่อน ) จนแม่ต้องคอย “กำราบ” พ่อบ่อยๆ ค่าที่ตามใจลูก ไม่ดุไม่ด่า ไม่ว่า ไม่ตี..ใจดีกับลูกเกินไป

และด้วยความเป็นคนอารมณ์ดี พ่อจึงเป็นต้นทางแห่งความสุขของบ้าน เป็นต้นเสียงนำลูกร้องเพลง เป็นต้นขบวนนำลูกเล่น เป็น”ตัวนำนอ” ให้ลูกอ่านหนังสือ

พ่อกอด พ่อหอม พ่อเล่นกับลูกเสมอ ๆ แต่ลูกๆ จะกรี๊ดวี้ดว้ายลั่นบ้านเวลาที่พ่อหอมแก้ม หรือเลิกเสื้อลูกชายแล้วหอมพุง โถ..ก็หนวดของพ่อแข็งเป็นหนาม ๆ ทิ่มแก้ม ทิ่มพุง มันจั๊กจี้จะตายไป

เรื่องจั๊กจี้นี่..ตุ๊บปองเคยน้ำตาไหลมาหลายครั้งแล้ว  พ่อชอบจับลูกเท้าแล้วเกา หรือไม่ก็จับตัวแล้วจั๊กจี้ ทุกครั้งที่พ่อทำ ตุ๊บปองจะตะโกนลั่นบ้านว่า.. “ไม่อ๊าววววว..ปองไม่ชอบ”    ในขณะที่พูดก็หัวเราะร่วน พ่อจะต่อความทุกครั้งว่า “อ้าว..ไม่ชอบแล้วหัวเราะทำไม” เออ..นั่นซิพ่อ วันนี้ยังหาคำตอบไม่ได้เลย

ดังที่ว่ามานั้น..เลยทำให้พ่อแม่ลูกอยู่ใกล้กันตลอด ลูกจึงเรียนรู้และจำฝังใจว่าพ่อแม่นั้นมีจริง ยิ่งบ้านเรา พ่อแม่เลี้ยงลูกด้วยตนเองด้วยแล้ว ลูกทุกคนจึงมีภาพพ่อแม่ในจิตใจได้เร็วและแข็งแรงกว่า ที่สำคัญ คือ มีสายสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่ ที่ก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ช้า ๆ ทอดยาวออกและแข็งแรงมากขึ้นทุกขณะ จะแจ่มจัดชัดเจน และทอดยาวไกลได้ไม่มีที่สิ้นสุด..จนบัดนี้ก็ยังไม่เสื่อมสลาย

เมื่อลูกมีสายสัมพันธ์กับพ่อแม่แข็งแรงอย่างนี้..เราทุกคนจึงไม่เข้าหาอบายมุขและไม่ใช้พฤติกรรมเสี่ยงแม้ว่าจะอยู่ห่างไกลพ่อแม่ หรือสิ้นพ่อ สิ้นแม่แล้ว แต่ภาพพ่อแม่ในใจยังชัดเสียจนเสมือนอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ลูกน้อยหอยขมทั้ง 8 ดีได้เพราะความใกล้ชิดพ่อแม่มิใช่เพราะการสั่งสอน

เมื่อลูกสร้างสายสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแล้ว ลูกจึงสร้างตัวตนของตนเองที่ชัด รู้จักรักตนเอง ไม่ใช้พฤติกรรมเสี่ยง และรู้ว่าอนาคตของตนเองจะไปไหน

นั่งนิ่ง ๆ เสียงเพลงที่พ่อร้อง
” ปุงเท่งปุง ปุงเท่งปุง
สานกระพ้อมใหญ่ ใหญ่
เอาไว้ใส่ไข่นกกระทุบ”
ภาพที่พ่อเต้นและเล่นกับลูก ๆ แม้จะผ่านมานานนับ 39 ปี แต่ลูกก็ยังมีภาพพ่อที่ชัดเจน หลับตาเมื่อไหร่ก็เห็น..เพราะพ่อยังอยู่ในใจลูก

เราจะพบในวันที่คิดถึง
ลูกยังคงรักพ่อเป็นที่สุด..มิเสื่อมคลาย

ที่มา FB ตุ๊บปอง ตุ๊บปอง

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,212,747 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,212,747 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,212,747 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: