AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

ตุ๊บปอง – แม่สอนเรื่องมารยาทในการกินอาหารอย่างไร

แม่สอนเรื่องมารยาทในการกินอาหารอย่างไร
แม่สอนเรื่องนี้แบบง่ายๆ แต่จริงจัง..ใครไม่ทำตามกติกาเป็นต้องโดนดุ เพราะแม่บอกเสมอว่า ถ้าไม่สอนซะแต่เล็ก เดี๋ยวจะติดเป็นนิสัยไปจนโต
กติกาของแม่ คือ..
1.จะกินอะไรต้องบอก แม่จะได้ทำให้ เช่น เวลาแม่ถามว่าเย็นนี้อยากกินอะไร ลูกทุกคนต้องขานเมนูอาหารที่ตนอยากกิน บางครั้งพี่บอกก่อน น้องเกิดอยากกินเหมือนกัน แม่จะได้เบาแรง แต่ถ้าลูกแต่ละคนอยากกินไม่เหมือนกัน แม่ก็ทำทุกอย่างให้ลูก ไม่ใช่แบบทำจานเดียวเคี้ยวทั้งครัวแบบเหมาถัว แต่ที่แม่ไม่ชอบคือคำตอบที่ว่า “อะไรก็ได้” เพราะถ้าแม่ทำแล้วมาบ่นทีหลังว่าทำไมไม่ทำผัดอันนั้น ทำไมไม่ต้มอันนั้น..เจอดีแน่ แม่บอกเสมอว่า..อยากกินอะไรต้องตัดสินใจด้วยตนเองจะให้คนอื่นมาเดาไม่ได้ และลูกต้องรับผิดชอบในการตัดสินใจนั้น ๆ แม่ทำอาหารตามสั่งมาแล้ว หรือขอเปลี่ยนเมนูกลางอากาศขณะที่กำลังทำไม่ได้..แม่ทำให้ไม่ทัน

2. จัดอุปกรณ์การกินเอง จาน ชาม ช้อนต้องเตรียมเอง..ของใครของมัน

3. ตักข้าวและอาหารเอง แล้วต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตนตัก คือ ตักเท่าไร ต้องกินให้หมด ถ้ากินไม่หมด แม่ให้นั่งนับเมล็ดข้าวที่เหลือก่อนนำจานไปล้าง..เบื่อกันไปข้างนึงเลยทีเดียว (แม่สอนเรื่องการที่ไม่กินทิ้งกินขว้างไปในตัว)

4. เวลากินข้าว ตูดต้องติดเก้าอี้(แม่พูดอย่างนี้จริง ๆ ) จะมาวิ่งมาเดินไม่ได้ เวลากินต้องกิน จะให้แม่ หรือพี่เลี้ยงมาเดินป้อนไม่ได้เด็ดขาด..แม่ตีสะบัดแน่

5. เวลากิน ห้ามเคี้ยวเสียงดัง เคี้ยวอาหารต้องหุบปาก ถ้าจะพูดคุยต้องเคี้ยวและกลืนข้าวให้หมดปากก่อน แต่ถ้ารอไม่ไหว ต้องใช้มือปิดปากขณะพูด คนจะได้ไม่เห็นอาหารในปากให้เป็นที่สะอิดสะเอียน.. ถ้าทำแม่ก็จะดุ..แต่น้อยหน่อย

6. เวลากิน คือ กิน ต้องใช้เวลาในการเคี้ยวให้ละเอียด แต่อย่าเจิ่น กินแบบอ้อยอิ่ง กินให้แล้ว ๆ อย่างมีความสุข จะได้ไปทำอย่างอื่นตามอัธยาศัย

7. กินเสร็จแล้วต้องช่วยกันเก็บ ช่วยกันล้าง โดยเฉพาะอุปกรณ์การกินของตัว

แม่สอนอย่างนี้มาตั้งแต่ลูกยังเล็กแล้ว หลายคนอาจจะว่ามันยากเกินไปสำหรับเด็ก แต่เป็นเรื่องที่แม่ “ซีเรียส” แม่เคยสอนไว้ว่า..ยอมเหนื่อยแต่ต้นมือ ปลายมือจะได้สบาย ลูกทำตามคำสอนเพราะรู้เหตุผลที่ดีของการทำตามกติกาของแม่ เรื่องการสอนนี่ แม่มีจุดยืนที่มั่นคง ไม่เอนเอียงเพราะรัก หรือสงสารว่าลูกยังเล็ก หรือไว้โตก่อนค่อยสอน..แต่แม่ให้โอกาสลูกได้เรียนรู้ตั้งแต่เล็ก ลูกจึงทำจนเป็นนิสัย

เรื่องเลือกกินเฉพาะที่ชอบ 
พฤติกรรมกินยาก และช่างเลือกอาหารที่จะกินนี่..พูดไปก็เข้าตัวเต็ม ๆ โต้ง ๆ เพราะตุ๊บปองนี่แหละ “ตัวพ่อ” เป็นคนที่เลือกกินแต่ชนิดที่ถูกปาก กินเฉพาะที่โปรดเท่านั้น แม้แม่จะเอาหารหารหน้าตาดีมาล่อ ก็ไม่ได้ผล จะกินแต่อาหารที่ซ้ำ ๆ กินได้ทุกว้าน..ทุกวัน ที่สำคัญคือ ถ้าไม่กิน มีเขี่ย..เขี่ยออกไว้ข้างจานอย่างไม่แคร์สื่อ (จริง ๆ แล้ว แม่เคยสอนตุ๊บปองตอนที่ต้องดูแลลูก ๆ ว่า พฤติกรรมกินยาก และมักเลือกกินนี้ เด็กทั่วไป..ใคร ๆ เขาก็เป็น ในช่วงวัย 1 – 3 ขวบนี่แหละพบเยอะ เพราะเป็นวัยที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูง มัก “โชว์เพาว์” ด้วยการ “ไม่” ทำตามคำสั่ง..ปฏิเสธไปซะทุกเรื่อง) แต่แม่ก็พร่ำสอน..สอนทุกครั้ง..นับร้อย ๆ ครั้ง แม่ก็ยังตั้งใจสอนอย่างใจเย็นมาก

แต่อย่างตุ๊บปองนี่..แม่กำราบจนท้อ เพราะ..ร้อยไม่เอา พันไม่เอา แม้พ่อแม่พี่น้องจะชี้ชวนให้กิน หรือกินให้ดู ชักแม่น้ำทั้ง 10 (ทั้ง 5 เอาไม่อยู่) แต่ก็ยัง “ดื้อ” ไม่ยอมกินอาหารที่หลากหลาย หรืออาหารที่แปลก ๆ ใหม่ ๆ จะซ้ำแซะซ้ำซากกินอยู่ไม่กี่อย่างนั่นแหละ

แต่แม่ก็ไม่เคยบังคับให้ลูกกิน..
แม่ยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็น (ในเรื่องที่เกินจะสอนได้) แม่ใช้วิธีหาอาหารเทียบเคียงมาให้ เช่น ตุ๊บปองกินผักน้อยชนิดมาก..แม่ก็จะเฝ้าสังเกตจนรู้ว่าชอบกินชนิดไหน แม่ก็จะใช้ผักที่พอจะมีชอบอยู่บ้างนั่นแหละมาเปลี่ยนเป็นเมนูที่หลากหลาย ตุ๊บปองจึงกินผักซ้ำ ๆ แต่หลากหลายเมนู อย่างกินผักบุ้งได้ แม่ก็จะเอาแป้งหมี่ผสมน้ำและไข่ ตีให้เข้ากันแล้วชุบผักบุ้งทอด แกงหมูเทโพ(เผ็ดนิดๆ)ที่ใส่ผักบุ้ง ตำส้มตำที่กินผักบุ้งแอ้ม ส่วนผัดผักบุ้ง..ต้องดูทางรมณ์ เพราะบางครั้งก็กิน บางครั้งก็ไม่กิน ที่สำคัญ คือ ต้องไม่ใส่เต้าเจี้ยวเพราะมีกลิ่นเหม็นฉุน..ลูกไม่มัก

พร้อมกันนี้แม่ก็หาสิ่งทดแทน คือ หาผลไม้ที่ลูกชอบ และมีสารอาหารพอที่จะทดแทนผักได้บ้างมาให้ลูกกิน แม่ว่า..ก็ยังดีกว่า ไม่ได้สารอาหารประเภทนี้ซะเลย

แต่มาตรการหนึ่ง แต่ส่งผลถึงหลาย ๆ พฤติกรรมในการกินของลูก คือ แม่สั่งงดขนมก่อนอาหารมื้อหลัก ลูกจะเว้าวอนอย่างไร แม่ก็ไม่ใจอ่อน ต้องกินข้าวก่อน และที่สำคัญคือ เมื่อแม่ตั้งสำรับความแล้ว จะต่อด้วยขนมหวาน (ฝีมือแม่) และต่อด้วยผลไม้..ทุกมื้อ

ดังนั้นลูกจึงกินจุ๊บกินจิ๊บได้น้อยมาก เพราะพอกินข้าวอิ่มแล้ว พื้นที่ในกระเพาะมีที่ว่างน้อยลงแล้ว ก็จะกินขนมกรุบกรอบได้ไม่มาก กินพอสนองความอยากได้นิด ๆ หน่อย ๆ

สุดท้าย..แม่สอนให้กินพออิ่ม
อะไรที่อร่อย ก็กินพออิ่ม ไม่ใช่กินจนจุก จนเกิดทุกข์แก่ตัว

ลูกมีวินัย เพราะมาใส่ใจสอน
จึงรักแม่เป็นที่สุด

One comment on “ตุ๊บปอง – แม่สอนเรื่องมารยาทในการกินอาหารอย่างไร

  1. AC127
    11/01/2013

    ผู้อ่าน – อยากให้ลูกมีวินัย แม่ต้องใส่ใจสอนช่างคิดค้นวิธี บางทีก็เหนื่อยแม่คนเดิมๆ ที่ต้องเปลี่ยนไปกับทุกสถานการณ์…
    – ทุกอย่างจะสำเร็จด้วยถ้ามีกองหนุนดีแบบคุณพ่อ สำทับอีกแรง ^^
    – เป็นคำสอนที่มองเห็นเป็นรูปธรรมมากๆเลยค่ะ…หนูก็เป็นคุณแม่อีกคนนึงที่มีลูกๆอยู่ในวัยเลือกกิน…จะพยายาม

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: