AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

ตุ๊บปอง – แม่สอนให้ลูกทุกคนมีวินัยในตนเอง

แม่สอนให้ลูกทุกคนมีวินัยในตนเอง..
สอนง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน สอนผ่านกิจวัตรของลูก ๆ ให้ทำสม่ำเสมอจนเป็นนิสัย และเป็นวินัยถาวรโดยที่ลูกไม่รู้ตัว

แม่เริ่มง่าย ๆ ทำง่าย ๆ..ตั้งแต่ลืมตา จนหลับตานอนพับหลับฟี้
แม้ลูกของแม่แต่ละคนจะมีพี่เลี้ยงคอยดูแล..แต่ต้องทำภารกิจของตนเองทุกอย่าง..ด้วยตัวเอง

ตั้งแต่ตื่นลืมตาปิ๊ง..ปิ๊ง สนุกจริง ฮ่า..ฮ่า..
เราต้องเก็บที่หลับ ปัดที่นอนเอง..พี่ๆ ไม่เป็นปัญหา เริ่มจากดึงหูมุ้งที่ 4 ด้าน รวบ 2 ด้านเข้าด้วยกัน แล้วค่อย ๆ พับเป็นทบ..ทบ จนเหลือเป็นพับสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นอกนั้นก็ช่วยกับพับ”อี๊นวม”ผืนใหญ่ เก็บที่นอนนุ่นหลังโต วางเทินกัน แล้ว”ยู้”ไปเก็บที่มุมหนึ่งของห้องโถง..โล่งกว้าง ที่มีแสงแดดส่องถึง..จะได้ไม่อับ (บ้านเราสั่งยายแอ๊วลูกสาวตาดวนให้เย็บที่นอน ยัดนุ่นให้..แน่น และหนัก หลังหนึ่ง ประกอบด้วย 3 ชิ้น เวลาเก็บ จะเก็บซ้อนกัน)

ส่วนน้องตัวเล็ก..ใช่จะกินแรงพี่ เล็กแค่ไหนก็ต้องรับผิดชอบในส่วนของตน แม่จะไม่ให้พี่ๆ ทำให้น้อง แม่บอกว่า”แค่เก็บหมอนใบเล็กๆ ที่น้องหนุนนอน..ไม่หนัก และไม่ยากสำหรับน้องหรอก ถ้าให้น้องทำเอง น้องจะได้รู้ว่านี่คือหน้าที่ เมื่อตัวใช้..ตัวก็ต้องเก็บ”

ตื่นแล้ว..
ลูกทุกคนต้องล้างหน้าแปรงฟันเอง .. พี่ดูแลน้อง ๆ มีพี่เลี้ยงคอยดูอย่างใกล้ชิด..แค่ดูนะไม่ใช่ทำให้
ว่าไปแล้ว..ชอบบรรยากาศการแปรงฟันของบ้านเรามาก..เราจะยืนที่ริมระเบียง ชั้น 2 ของบ้านไม้หลังใหญ่ ใช้ขันเงินใบเล็กๆ ตักน้ำฝนเย็นๆ ..เย็นธรรมชาติจากโอ่งดินแดงเผาเก่า ๆ ใบเล็ก ๆ ที่มุมระเบียง..ถ้าแปรงพร้อม ๆ กัน เราจะอมน้ำ แล้วพ่นแข่งกันว่าใครจะ ” ปุ๊ดน้้ำ” ได้ไกลกว่า แปรงฟันไป ก็ดูผู้คนในบ้าน”ยัยวี กะ ตาหยุ่น”ไป..แสนจะหดหู่ด้วยเสียงด่าทอ บางครั้งฟังแล้วเกือบ”ย้วน”(อ้วก)ไปกับความหยาบคายของคำที่คนบ้านนั้นใช้บริภาษกัน ช่วงสั้นๆ ในการแปรงฟัน เราได้เรียนรู้ชีวิตอย่างลุ่มลึกระหว่างการแปรงฟัน 2 – 3 นาทีนี่แหละ..พี่ ๆ น้อง ๆ มักแซวว่า ช่วงการแปรงฟันเป็นช่วงที่เราสนใจใฝ่รู้(เรื่องของคนอื่น)

แปรงฟัน เช็ดหน้า เช็ดปากเสร็จ ทุกคนจะหยิบกระเป๋านักเรียนที่จัดตารางสอนเองแล้วเสร็จตั้งแต่เมื่อคืน จะมาเร่งจัดล่ก ล่ก เป็น  เจ็กตื่นไฟ  ตอนเช้าไม่ได้..เดี๋ยวแม่ดุ เราทุกคนจึงต้องจัดก่อนนอน..ทุกคืน

แต่ละคนต้องรับผิดชอบหอบหิ้วของตนเองลงมาชั้นล่างนะ
ลงมาแล้วก็กระวีกระวาด(อืดอาดไม่ได้..เดี๋ยวแม่ดุ) ทาแป้งตามจุดซ่อนเร้น(งานนี้..นิ้งหน่องหน่ายแป้งปิ๊กลี่ฮีืมาก..มันว่าทาแล้วเผ็ด) เพราะเรา..น้องเล็ก ๆ แม่ว่ายังไม่มีกลิ่นตัว อาบน้ำนอนแล้วเหงื่อไม่ทันออก ตอนเช้าจึงไม่ต้องอาบน้ำ แต่พี่ๆ ต้องอาบ..แม่ว่าโตแล้วมี “กลิ่นตัวตุ..ตุ” ต้องอาบ อาบเสร็จต้องทา ” จักกะแร้ ” ด้วยสารส้มที่แม่แกว่งน้ำจน “แง่ง”คมๆ มนเรียบ ไม่บาดจักกะแร้ลูก

ไม่ว่าจะอาบ หรือไม่อาบน้ำ ทุกคนจะมาออกันหน้าตู้เสื้อผ้า เพราะมีกระจกบานใหญ่ ทาแป้งทาปูน แต่งเนื้อแต่งตัวกันแถวนั้นแหละ..ใส่เสื้อผ้า ถุงน่องรองเท้า หวีผม ผัดหน้า..จนเอี่ยมอ่อง

ที่ว่ามานั้นทุกคนต้องทำเอง..
พี่ ๆ ไม่เป็นปัญหาหรอกเพราะโตแล้ว แต่น้องเล็กแม่จะเข้าไปช่วยอำนวยความสะดวก สอน และดูแลให้ทำให้ได้ ทำให้ดี ไม่มีอันตราย

แต่งตัวแล้วจึงไปกินข้าวเช้าพร้อมกัน..
กินข้าวนี่ลูกก็ต้องดูแลตัวเองนะ..แม่นี่แหละออกตลาดสดแต่เช้ามืด ทำอาหารขึ้นโต๊ะรอลูก ๆ ทุกวัน เราต้องไปหยิบจาน หยิบช้อน..น้ำไม่ต้อง เป็นขันเงินดื่มด้วยกัน (งานนี้ตกสมรรถนะในข้อใช้ขันน้ำร่วมกัน) กินเอง พอสักขวบ สองขวบนี่แม่ให้กินเองแล้ว กินคำ หกสามคำ..แม่ก็ขำๆ ไม่ว่าอะไร มีแต่พี่ ๆ นี่แหละ ที่ใช้ปากขึ้นตะเข็บเหน็บแกมหยอกน้อง ๆ ว่า “ตุ๊บปอง แกจะกินหรือจะหว่านข้าว..น้องก็จะก๊าก ๆ กิ๊ก ๆ ไปเพราะรู้ว่าพี่ล้อ แต่แม่จะมักจะเตือนพี่ ๆ ไม่ให้หยอกในเรื่องอย่างนี้ แม่ว่า “เดี๋ยวน้องเสียความมั่นใจ เสียความตั้งใจ..เมื่อเล็ก ๆ ลูกก็หว่านยิ่งกว่าน้องอีก” พอโดนไม้นี้ พี่ ๆ มีเจื่อน

กินข้าวเสร็จ..ตอนเช้าไม่ต้องล้างชามเอง เพราะต้องรีบไปโรงเรียน..แต่ต้องเอาจาน เอาชาม ช้อนที่ใช้ไปใส่กาละมัง ให้ยายพุฒ พี่ทุเรียน พี่แจ๋วล้าง..แต่ถ้าเป็นตอนเย็นลูก ๆ ต้องล้างเอง วางจานเข้าที่รอล้างแล้ว ทุกคนจะมาหยิบ “แอบข้าว” หรือปิ่นโตเถาน้อยที่แม่เตรียมไว้เป็นอาหารกลางวันให้ไปกินที่โรงเรียน ก่อนออกจากบ้าน ทุกคนจะไปเรียงหน้่ากันที่ “แก๊ะใส่ตังค์” ที่พ่อแขวนกุญแจไว้ที่เสาบ้าน ลูกคนไหนจะเอาตังค์ไปเท่าไร พ่อให้อยู่ในการประมาณของแต่ละคน..ด้วยความเชื่อมั่นในการใช้ชีวิตของลูกทุกคน

ชีวิตหน้าแก๊ะ..เป็นชีวิตที่พี่ ๆ น้อง ๆ เช็ควินัยการใช้ตังค์กันเอง ใครหยิบเท่าไร ไม่มีใครว่า แต่ถ้ามากกว่าปกติ พี่ ๆ น้อง ๆ จะถามกันเอง..แต่ดีที่พ่อแม่สอนเรื่องที่มาของเงินมาก่อน ว่ากว่าจะได้มา พ่อแม่ต้องเหนื่อยยากแค่ไหน ลูกทุกคนจึงเห็นค่าของเงิน..ยกเว้น 3 แสบเล็ก มีตุ๊บปองนำแถว นิ้งหน่องและน้องน้อยเกาะเอว..หาเหตุมาแถเพื่อให้ได้ตังมากขึ้นอีกนิด..ไม่มีใครว่าอะไรนะ แต่จะแว้บ..แว้บ ละอายบิด ๆ..แต่ก็เอา

เพราะแม่ใส่ใจและให้โอกาสลูกของแม่ทุกคนจึงรู้จักหน้าที่และมีวินัย
ลูกมีวันนี้ได้เพราะสอนแม่สั่งให้อยู่อย่าง”คนดี”
ลูกจึงรักพ่อรักแม่เป็นที่สุดครับ

 

Photo: แม่สอนให้ลูกทุกคนมีวินัยในตนเอง..
สอนง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน สอนผ่านกิจวัตรของลูก ๆ ให้ทำสม่ำเสมอจนเป็นนิสัย และเป็นวินัยถาวรโดยที่ลูกไม่รู้ตัว

แม่เริ่มง่าย ๆ ทำง่าย ๆ..ตั้งแต่ลืมตา จนหลับตานอนพับหลับฟี้
แม้ลูกของแม่แต่ละคนจะมีพี่เลี้ยงคอยดูแล..แต่ต้องทำภารกิจของตนเองทุกอย่าง..ด้วยตัวเอง
ตั้งแต่ตื่นลืมตาปิ๊ง..ปิ๊ง สนุกจริง ฮ่า..ฮ่า..
เราต้องเก็บที่หลับ ปัดที่นอนเอง..พี่ ๆ ไม่เป็นปัญหา เริ่มจากดึงหูมุ้งที่ 4 ด้าน รวบ 2 ด้านเข้าด้วยกัน แล้วค่อย ๆ พับเป็นทบ..ทบ จนเหลือเป็นพับสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นอกนั้นก็ช่วยกับพับ"อี๊นวม"ผืนใหญ่ เก็บที่นอนนุ่นหลังโต วางเทินกัน แล้ว"ยู้"ไปเก็บที่มุมหนึ่งของห้องโถง..โล่งกว้าง ที่มีแสงแดดส่องถึง..จะได้ไม่อับ (บ้านเราสั่งยายแอ๊วลูกสาวตาดวนให้เย็บที่นอน ยัดนุ่นให้..แน่น และหนัก หลังหนึ่ง ประกอบด้วย 3 ชิ้น เวลาเก็บ จะเก็บซ้อนกัน)

ส่วนน้องตัวเล็ก..ใช่จะกินแรงพี่ เล็กแค่ไหนก็ต้องรับผิดชอบในส่วนของตน แม่จะไม่ให้พี่ ๆ ทำให้น้อง แม่บอกว่า"แค่เก็บหมอนใบเล็ก ๆ ที่น้องหนุนนอน..ไม่หนัก และไม่ยากสำหรับน้องหรอก ถ้าให้น้องทำเอง น้องจะได้รู้ว่านี่คือหน้าที่ เมื่อตัวใช้..ตัวก็ต้องเก็บ"

ตื่นแล้ว..
ลูกทุกคนต้องล้างหน้าแปรงฟันเอง .. พี่ดูแลน้อง ๆ มีพี่เลี้ยงคอยดูอย่างใกล้ชิด..แค่ดูนะไม่ใช่ทำให้
ว่าไปแล้ว..ชอบบรรยากาศการแปรงฟันของบ้านเรามาก..เราจะยืนที่ริมระเบียง ชั้น 2 ของบ้านไม้หลังใหญ่ ใช้ขันเงินใบเล็ก ๆ ตักน้ำฝนเย็น ๆ ..เย็นธรรมชาติจากโอ่งดินแดงเผาเก่า ๆ ใบเล็ก ๆ ที่มุมระเบียง..ถ้าแปรงพร้อม ๆ กัน เราจะอมน้ำ แล้วพ่นแข่งกันว่าใครจะ " ปุ๊ดน้้ำ " ได้ไกลกว่า แปรงฟันไป ก็ดูผู้คนในบ้าน"ยัยวี กะ ตาหยุ่น"ไป..แสนจะหดหู่ด้วยเสียงด่าทอ บางครั้งฟังแล้วเกือบ"ย้วน"(อ้วก)ไปกับความหยาบคายของคำที่คนบ้านนั้นใช้บริภาษกัน ช่วงสั้น ๆ ในการแปรงฟัน เราได้เรียนรู้ชีวิตอย่างลุ่มลึกระหว่างการแปรงฟัน 2 - 3 นาทีนี่แหละ..พี่ ๆ น้อง ๆ มักแซวว่า ช่วงการแปรงฟันเป็นช่วงที่เราสนใจใฝ่รู้(เรื่องของคนอื่น)

แปรงฟัน เช็ดหน้า เช็ดปากเสร็จ ทุกคนจะหยิบกระเป๋านักเรียนที่จัดตารางสอนเองแล้วเสร็จตั้งแต่เมื่อคืน จะมาเร่งจัดล่ก ล่ก เป็น " เจ็กตื่นไฟ " ตอนเช้าไม่ได้..เดี๋ยวแม่ดุ  เราทุกคนจึงต้องจัดก่อนนอน..ทุกคืน 

แต่ละคนต้องรับปิดชอบหอบหิ้วของตนเองลงมาชั้นล่างนะ 
ลงมาแล้วก็กระวีกระวาด(อืดอาดไม่ได้..เดี๋ยวแม่ดุ) ทาแป้งตามจุดซ่อนเร้น(งานนี้..นิ้งหน่องหน่ายแป้งปิ๊กลี่ฮีืมาก..มันว่าทาแล้วเผ็ด) เพราะเรา..น้องเล็ก ๆ แม่ว่ายังไม่มีกลิ่นตัว อาบน้ำนอนแล้วเหงื่อไม่ทันออก ตอนเช้าจึงไม่ต้องอาบน้ำ แต่พี่ ๆ ต้องอาบ..แม่ว่าโตแล้วมี "กลิ่นตัวตุ..ตุ" ต้องอาบ อาบเสร็จต้องทา " จักกะแร้ " ด้วยสารส้มที่แม่แกว่งน้ำจน "แง่ง"คม ๆ มนเรียบ ไม่บาดจักกะแร้ลูก

ไม่ว่าจะอาบ หรือไม่อาบน้ำ ทุกคนจะมาออกันหน้าตู้เสื้อผ้า เพราะมีกระจกบานใหญ่ ทาแป้งทาปูน แต่งเนื้อแต่งตัวกันแถวนั้นแหละ..ใส่เสื้อผ้า ถุงน่องรองเท้า หวีผม ผัดหน้า..จนเอี่ยมอ่อง

ที่ว่ามานั้นทุกคนต้องทำเอง..
พี่ ๆ ไม่เป็นปัญหาหรอกเพราะโตแล้ว แต่น้องเล็กแม่จะเข้าไปช่วยอำนวยความสะดวก สอน และดูแลให้ทำให้ได้ ทำให้ดี ไม่มีอันตราย

แต่งตัวแล้วจึงไปกินข้าวเช้าพร้อมกัน..
กินข้าวนี่ลูกก็ต้องดูแลตัวเองนะ..แม่นี่แหละออกตลาดสดแต่เช้ามืด ทะอาหารขึ้นโต๊ะรอลูก ๆ ทุกวัน เราต้องไปหยิบจาน หยิบช้อน..น้ำไม่ต้อง เป็นขันเงินดื่มด้วยกัน (งานนี้ตกสมรรถนะในข้อใช้ขันน้ำร่วมกัน) กินเอง พอสักขวบ สองจวบนี่แม่ให้กินเองแล้ว กินคำ หกสามคำ..แม่ก็ขำ ๆ ไม่ว่าอะไร มีแต่พี่ ๆ นี่แหละ ที่ใช้ปากขึ้นตะเข็บเหน็บแกมหยอกน้อง ๆ ว่า "ตุ๊บปอง แกจะกินหรือจะหว่านข้าว..น้องก็จะก๊าก ๆ กิ๊ก ๆ ไปเพราะรู้ว่าพี่ล้อ แต่แม่จะมักจะเตือนพี่ ๆ ไม่ให้หยอกในเรื่องอย่างนี้ แม่ว่า "เดี๋ยวน้องเสียความมั่นใจ เสียความตั้งใจ..เมื่อเล็ก ๆ ลูกก็หว่านยิ่งกว่าน้องอีก" พอโดนไม้นี้ พี่ ๆ มีเจื่อน

กินข้าวเสร็จ..ตอนเช้าไม่ต้องล้างชามเอง เพราะต้องรีบไปโรงเรียน..แต่ต้องเอาจาน เอาชาม ช้อนที่ใช้ไปใส่กาละมัง ให้ยายพุฒ พี่ทุเรียน พี่แจ๋วล้าง..แต่ถ้าเป็นตอนเย็นลูก ๆ ต้องล้างเอง
วางจานเข้าที่รอล้างแล้ว ทุกคนจะมาหยิบ "แอบข้าว" หรือปิ่นโตเถาน้อยที่แม่เตรียมไว้เป็นอาหารกลางวันให้ไปกินที่โรงเรียน ก่อนออกจากบ้าน ทุกคนจะไปเรียงหน้่ากันที่ "แก๊ะใส่ตังค์" ที่พ่อแขวนกุญแจไว้ที่เสาบ้าน ลูกคนไหนจะเอาตังค์ไปเท่าไร พ่อให้อยู่ในการประมาณของแต่ละคน..ด้วยความเชื่อมั่นในการใช้ชีวิตของลูกทุกคน

ชีวิตหน้าแก๊ะ..เป็นชีวิตที่พี่ ๆ น้อง ๆ เช็ควินัยการใช้ตังค์กันเอง ใครหยิบเท่าไร ไม่มีใครว่า แต่ถ้ามากกว่าปกติ พี่ ๆ น้อง ๆ จะถามกันเอง..แต่ดีที่พ่อแม่สอนเรื่องที่มาของเงินมาก่อน ว่ากว่าจะได้มา พ่อแม่ต้องเหนื่อยยากแค่ไหน ลูกทุกคนจึงเห็นค่าของเงิน..ยกเว้น 3 แสบเล็ก มีตุ๊บปองนำแถว นิ้งหน่องและน้องน้อยเกาะเอว..หาเหตุมาแถเพื่อให้ได้ตังึ์มากขึ้นอีกนิด..ไม่มีใครว่าอะไรนะ แต่จะแว้บ..แว้บ ละอายบิด ๆ..แต่ก็เอา

เพราะแม่ใสใจและให้โอกาสลูกของแม่ทุกคนจึงรู้จักหน้าที่และมีวินัย
ลูกมีวันนี้ได้เพราะสอนแม่สั่งให้อยู่อย่าง"คนดี"
ลูกจึงรักพ่อรักแม่เป็นที่สุดครับ
...
รูปนี้คือ.." แก๊ะเก็บตังค์ " ของบ้าเราเมื่อ 60 ปีที่แล้ว
ตอนนี้อยู่ที่บ้าน "ตุ๊บปอง"..ใช้เก็บตังค์เหมือนพ่อเหมือนแม่
สภาพยังดีอยู่มาก นำมาซ่อมแซม..ทาสีใหม่ ใส่กุญแจใหม่..ไฉไลเหมือนเดิม

รูปนี้คือ..” แก๊ะเก็บตังค์ ” ของบ้านเราเมื่อ 60 ปีที่แล้ว
ตอนนี้อยู่ที่บ้าน “ตุ๊บปอง”..ใช้เก็บตังค์เหมือนพ่อเหมือนแม่
สภาพยังดีอยู่มาก นำมาซ่อมแซม..ทาสีใหม่ ใส่กุญแจใหม่..ไฉไลเหมือนเดิม

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,205,869 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,205,869 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,205,869 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: