AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

ตุ๊บปอง ตุ๊บปอง — วันที่แม่จากไป


แม่สิ้นแล้ว..เมื่อวานนี้ตอนสี่โมงเย็น
ร่มโพธิ์ทองของลูกหักแล้ว

แม่ปิดตาหลับอย่างสงบ..หลับอย่างสนิท คืนลมหายใจให้ธรรมชาติอย่างเป็นสุข..ไม่มีทุกข์แม้นสักนิดก่อนปลิดชีวิตจากขั้ว..แม่คงสิ้นห่วงแล้วจริง ๆ

ทั้ง ๆ ที่ทำใจ..แต่เมื่อเห็นหน้าแม่แล้วอดร้องไห้ไม่ได้..ร้องจนน้ำตาหมดใจ
คิดถึงเมื่อวานที่ได้กลับมากอดแม่ทันเวลา..กอดจนลมหายใจสุดท้ายของแม่อันเป็นยอดดวงใจของลูก ๆ ถูกพรากไปในเวลาที่รวดเร็วจนตั้งตัวไม่ติด

วันนี้ก่อนพาแม่ลงนอนในที่นอนหลังใหม่..ที่แสนจะคับแคบ
ทำได้เพียงจับมือแม่ที่สงบนิ่งจนแน่น แล้วยกมือขึ้นพนมด้วยกัน
“ สัญญานะแม่..สัญญานะว่าชาติหน้า..ชาติต่อไป ชาติไหน ๆ..ทุก ๆ ชาติ เราจะเกิดมาเป็นแม่ลูกกันอีกเหมือนชาตินี้..นะแม่ “

……………

เมื่อมองหน้าแม่ครั้งล่าสุด..ในวันที่แม่คืนลมหายใจให้ธรรมชาติ หน้าที่นิ่งของแม่ หลับตาพริ้ม วางมือซีดยับไว้บนขอบขันใบโต คอยรองรับน้ำที่ผู้คนคลานเข้ามารด
แม่ที่นอนนิ่งตรงหน้า..สอนลูกว่า  “ชีวิตคนเราก็เท่านี้จริง ๆ
แม่ไปสบายแล้ว เหลือแต่เรา ๆ นี่แหละที่ต้องดำรง..ต้องดิ้นรน จนถึงวันเดียวกับที่แม่เป็น..ในวันนี้

รักความทรงจำทุกช่วงของชีวิตที่มีพ่อ มีแม่ มีพี่ ๆ น้องๆ และหลาน ๆ มันเป็นอะไรที่สวยจัด สวยจริง ๆ ..จนวันที่สิ้นพ่อ “วันที่ถ่อหัก” กระทั่งวันนี้..วันที่สิ้นแม่ “วันที่แพแตก”..แต่ยังโชคดีที่ยังมีมีพี่ ๆ น้องๆ ที่ประคองใจให้กันและกัน
ปองคิดถึงแม่ที่รักสุดชีวิต..แม่อันเป็นที่รักยิ่ง และเชื่อว่าพี่ ๆ น้องๆ ก็ไม่ต่างกัน

ก็เข้าใจในความเป็นไปของธรรมชาติน่ะนะ ว่าการพลัดพรากเป็นเงื่อนไขของชีวิตที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ และเมื่อเกิดขึ้นก็ต้องยอมรับให้ได้ พอมาถึงวันที่มีแม่อันเป็นสุดที่รักยิ่งของลูก ต้องล้มหายตายพลัดไปจริง ๆ จะไม่ให้ความเศร้ามาเกาะกุมชีวิต จะไม่ให้ปวดร้าวซะเลยก็คงไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับหละนะว่า ชีวิตต้องดำรง และดำเนินไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ก็ให้มันเป็น เพราะความจริงที่แท้แล้ว ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จีรัง มีเกิดก็ต้องมีดับ มีรุ่งเรืองก็ต้องมีเสื่อมถอย มีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบคู่กันเสมอ จะช้าหรือเร็วก็ต้องเจอกันทุกคน ใครก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะนี่คือส่วนหนึ่งของชีวิตที่ต้องเป็นไปตามวิถีที่ไม่มีใครหนีพ้น ไม่ว่ายากดีมีจนก็ต้องเจอด้วยกันทุกคน

เข้าใจแล้วว่า..
การจากไปของแม่ในวันนี้ เป็นการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ที่มนุษย์ทุกผู้ทุกคนต้องพบ คือ การเดินทางไปอีกโลกหนึ่ง ที่แม่ต้องเดินทางไปตัวเปล่าๆ ไม่มีสัมภาระใดๆ ให้รุงรังและหนักอึ้ง 

แม้ว่าแม่จะไปอยู่บ้านหลังใหม่ แต่ไม่มีแม้นวันหนึ่งวันใด ที่แม่จะหายไปจากใจของลูก เพราะแม่อยู่ในเนื้อตัวของลูก..ความรักของแม่ยังปกแผ่คลุมใจของลูก ๆ ทุกคน..
ความรักของลูกที่มีชีวิตอยู่จะคงยังรักแม่ที่คืนลมหายใจไปแล้ว และความรักนี่ก็จะไม่หยุดยั้ง..ยังคงเติบโตในหัวใจของลูก ๆ ตลอดไป..รักแม่เป็นที่สุดครับ

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=253839304725338&set=a.126568627452407.23207.100002978123224&type=3&theater

………

หลังจาก 2 วันที่สิ้นแม่..ยังคงมีแต่ความคิดถึง ภาพทุกภาพยังคงสวยงามติดตา..ตรึงใจ

เช้านี้..ยังเผลอดินไปหา..เพื่อสวัสดีแม่ตอนเช้า กอดแล้วหอมแก้มแม่ พร้อมถามว่า “นอนหลับดีไหมแม่..เมื่อคืนนี้” เหมือนที่เคยทำทุกวัน

เวลาอาหารเช้า..ใจเบาหวิว เพราะขาดภารกิจที่รักยิ่งของวันไปอย่างอาวรณ์คือการป้อนข้าวแม่

ยังทำอะไรไม่ได้..ใจยังเคว้ง
ท้ายสุดนึกคิดปลอบในตนเองว่า..
วันสุดท้ายในชีวิตของแม่..ต้องเป็นวันที่สวยงามที่สุดสำหรับแม่..แน่ ๆ เลย
เพราะเป็นวันที่แม่จะได้พักผ่อนจากการเดินทางมายาวนาน สุขสม และเหน็ดเหนื่อย จนถึงวันที่แม่พร้อมในการคืนลมหายใจให้ธรรมชาติอย่างรู้เนื้อรู้ตัว

แม่ยิ้มรับการหลับตาลงพร้อมคำนึงสุดท้ายว่า ชีวิตไม่ใช่ของเรา และไม่มีอะไรเลยที่เป็นของเรา แม้ลมหายใจที่เป็นเนื้อเดียวกับชีวิต นับแต่วันลืมตาจนวันที่กำลังจะปิดตาลง ก็ต้องคืนให้กับที่ที่เรามา ครั้งนี้จะเป็นการหลับที่ไม่อาจหวนตื่น ใครหน้าไหนก็ไม่อาจแย่งยื้อซื้อเวลาได้

ลูกเพียงอยากรู้ว่า..
เมื่อแม่หลับตาลงความทรงจำที่งดงามนี้..จะยังคงอยู่กับแม่ไหม หรือจะสูญสลายไปพร้อมลมหายใจพลิ้วสุดท้ายของชีวิต

มองหน้าแม่..จากภาพที่ประทับแน่นอยู่ในใจ จึงได้ข้อสรุปของตัวเอง ว่า..
ช่วงเวลาที่ผ่านมาแม่อาจหลงลืมเหตุการณ์บางเหตุการณ์หรืออาจจะเลือนหลงผู้คนบางคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต แต่เชื่อว่าก่อนที่แม่จะหลับตาลงในแต่ละวัน กระทั่งวันนี้… วันที่แม่จะหลับอย่างไม่รู้ตื่น ลูกนั้นติดตาตรึงอยู่ในจิตใจ แนบแน่นในความทรงจำที่งดงามของแม่เสมอ ทุกเวลา ทุกลมหายใจ

ลูกรู้ครับแม่..
ว่าการพลัดพรากเป็นเงื่อนไขของชีวิตที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ นี่คือความจริงแท้แล้ว ไม่มีสิ่งใดในโลกที่จีรัง มีเกิดก็ต้องมีดับ มีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบคู่กันเสมอ จะช้าหรือเร็วก็ต้องเจอ ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ เพราะนี่คือส่วนหนึ่งของชีวิต ที่ต้องเป็นไปตามวิถีที่ไม่มีใครหนีพ้น

รู้ทั้งรู้..ทั้ง ๆ ที่เข้าใจ
แต่เมื่อเกิดขึ้นกับแม่อันเป็นที่รักยิ่งของลูก..เป็นเรื่องที่ทำใจยากมากที่จะไม่ให้ความเศร้ามาแกะกุม คลุมชีวิตจนปวดร้าว จำไว้ว่า ชีวิตต้องดำเนินไป ไม่ว่าเราจะเป็นสุข หรือกล่ำทุกข์…

ลูกรู้ครับแม่..
ว่าแม่ไม่ได้ไปไหน เราไม่ได้จากกันไกล เรายังคงอยู่ในใจของกันและกัน..ไม่มีวันเปลี่ยน

ในเย็นวันที่ 22 มิถุนายน ..
ตะวันรอเวลาที่จะลอยดวงต่ำลงลาฟ้า ลมไหว ไกวกิ่งไม้ แม้เพียงเบา ๆ แต่ก็แรงพอที่ใบไม้ใบหนึ่งที่กำลังจะลาขั้วกิ่ง ทิ้งใบปลิดปลิวลง ถึงจะเป็นใบไม้ “ใบดี” ที่เคยเกื้อกูลแบ่งเงาให้มดและแมลงได้ร่มชีวิต แต่ก็ไม่อาจทานต่อการปลิดขั้วตามกฎธรรมชาติได้

ลูกรู้ครับแม่..
ว่าแม่ต้องไปแล้ว..แม่ต้องเดินทางไปแสนไกล ไกลจนถึงดวงดาวบนฟ้าโน่น
ลูกจะแหงนหน้ามองแม่บนฟ้าทุกวัน..ครับแม่

ภาพของแม่..2 วันก่อนที่แม่จะสิ้น

 
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=252457014863567&set=a.126568627452407.23207.100002978123224&type=3&theater
………………
แม่กาญจนา ปิ่นประทีป เกิดที่บ้านสะพานหิน อ.พรหมพิราม จ.พิษณุโลก จบการศึกษาจากโรงเรียนฝึกหัดครูมูล จ.พิษณุโลก แล้วใช้ชีวิต”ครู” ดูแล บ่มเพาะและสร้างปัญญาให้คนของแผ่นดินมาตลอด 42 ปีเป็นแม่ผู้มีความอดทนและรักลูกอย่างแรงกล้า กัดฟันทุ่มกายเทใจฝ่ามรสุมชีวิตจนสุดแรงเกิดของแม่ เพื่อลูก ๆ ทั้ง 8 คน จนมีวิถีชีวิตที่มั่นคง และเป็นสีสันที่งดงามอย่างมีคุณภาพของสังคม24 ปี หลังจากเกษียณอายุราชการ แม่ทุ่มเทชีวิตเพื่อเด็กยากไร้ในชนบท ให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีตามอัตภาพ ในบทบาท
•ประธานกลุ่มข้าราชการบำนาญเพื่อการพัฒนาเด็กและเยาวชน จ.พิษณุโลก
•ประธานกองทุนเพื่อเด็กยากไร้ในโรงเรียน จ.พิษณุโลก
•เป็นผู้จัดตั้งธนาคารบาทเดียวเพื่อเด็ก จนสื่อมวลชนนำมาเผยแพร่จนเป็นที่รู้จักแพร่หลาย
•ตลอดเวลากว่า 20 ปี มอบทุนการศึกษาแก่เด็กยากไร้ในโรงเรียน จ.พิษณุโลก ไม่ต่ำกว่าปีละ 500 ทุน
•จัดตั้งกองทุนการศึกษาแก่เด็กยากไร้ในโรงเรียน จ.พิษณุโลก ในโรงเรียน 58 แห่ง โดยมีเงินในกองทุนแห่งละ 15,000 – 50,000 บาทแม่ได้รับคัดเลือกให้เป็น แม่ดีเด่น ประเภท แม่ผู้มีความมานะอดทนขยันหม่ันเพียร ในงานวันแม่แห่งชาติ ปี พ.ศ.2545 โดยคณะกรรมการคัดเลือกจากแม่ที่มีความมานะอดทน ขยันหมั่นเพียรในการประกอบอาชีพ และในการเลี้ยงดูบุตรด้วยความเสียสละอย่างสูง อบรมเลี้ยงดูลูก ด้วยความรัก ความเอาใจใส่ ความมานะอดทน ทำให้ลูกได้รับการศึกษา มีอาชีพสุจริต มีความประพฤติดี เป็นสมาชิกที่ดีของสังคม

ชีวิตและการครองตนที่ดีของแม่..น่าสนใจ กระทั่งเมื่อสัก 5-6 ปีก่อน มีผู้จัดละครชื่อดัง มาขอเรื่อง “สุดแรงเกิด..ของแม่” ที่ตุ๊บปอง ลูกคนที่ 6 ของแม่ร้อยเรียง ไปทำละคร..แต่เราคุยกันในหมู่ แม่ ๆ ลูก ๆ ว่าไม่ทำน่าจะดีกว่า..เพราะทุกคนยังคงมีชีวิต และเป็นที่รู้จักของสังคม ถ้าถูกบิดเบือนบุคลิกเพื่อการตลาดเราจะเสียหาย.. ไม่เสียดาย แต่ดีใจที่มีคนเห็นคุณค่าในความเป็นแม่ของเรา

ในเลือดเนื้อและชีวิตเราจึงมีแม่เป็นเนื้อแท้ของเรา
ทุกวันนี้..ที่ลูกดีได้เพราะมีแม่ที่ดี 
ที่ลูกเสียสละได้  เพราะ…มีแม่ที่เสียสละ 
ที่ลูกให้คนอื่นได้ เพราะ…มีแม่ที่ให้คนอื่นให้เห็น
ที่ลูกมีความขยันหมั่นเพียร ตั้งใจใฝ่ดี  เพราะ…มีแม่เป็นตัวอย่างที่ดีให้ดู 
ที่ลูกรักคนอื่นได้ เพราะ…มีแม่ที่รักเรา สอนให้รู้จักรักตนเอง รักพี่ รักน้อง และรู้จักรักคนอื่น  และ..
ที่ลูกกอดตัวเองเป็น และกอดคนอื่นได้ เพราะ….แม่กอดลูกเสมอ แม้ในวันที่แม่จะหลับตานอนอย่างสงบ..แม่และลูกก็ยังกอดกัน รักกัน เป็นขวัญและพลังใจให้กันและกัน

จนวันนี้..
เรายังมีอ้อมกอดของแม่อยู่ในชีวิต ติดอยู่ในใจ..เสมอ

เมื่อ 5 ปีก่อน..
แม่พูดว่าอยากให้ลูก ๆ อยู่ด้วยกัน..อยู่ใกล้ ๆ กัน เวลาแม่มาหาจะได้พร้อมหน้าพร้อมตา
พี่ยัณห์ตั้งรกรากอยู่พิษณุโลกแล้ว พี่หนุ่ยเพิ่งสร้างบ้านเสร็จ พี่นิดคงโยกย้ายลำบากเพราะเป็นโรงงาน
ลูก ๆ ที่เหลือ..ไม่รอช้า
เราทุกคนเห็นตรงกันว่า..ต้องเป็นที่ดินผืนใหญ่ ๆ จะได้สร้างบ้านหลังใหญ่ ๆ ให้แม่อยู่..รีบหาที่หาทาง จนมาได้ที่ซอยนนทบุรี 46 แถวสนามบินน้ำ เยื้องวังนนทบุรีเดิม ได้ที่มาเกือบ 2 ไร่ เพื่อสร้างบ้านในรั้วเดียวกัน พี่หน่อย พี่ตุ๊กติ๊ก ตุ๊บปอง และนิ้งหน่องลงมือสร้างเลย 3 หลัง ส่วนพี่หนุ่ยกับน้องน้อยซื้อที่ติดกันเอาไว้ก่อน..ได้เวลาเหมาะ ๆ จะได้สร้างเพิ่มแม่เป็นคนลงเสาเอก..โปรยเงิน โปรยทอง ทำพิธีตามประเพณี..ด้วยตนเอง จนสร้างเสร็จ..พากันย้ายเข้ามาอยู่เมื่อ 4 ปีก่อน บ้านตุ๊บปองกับนิ้งหน่องเป็นบ้านเอก..ใหญ่ที่สุด..เป็นบ้านหลังกลาง สนามหญ้าหน้าบ้านกว้าง..ห้องนอนกว้าง..ห้องน้ำกว้าง..โต๊ะอาหารกว้าง..ดั่งใจแม่ สมใจลูกทุกครั้งที่แม่มาหาลูกๆ ..มาหาหมอ ลูก ๆ ทุกคนที่อยู่ในกรุง มารวมตัวกันสม่ำเสมอ จน 2 ปีให้หลัง ที่แม่ต้องมาอยู่ประจำที่บ้าน ลูกๆ มาอยู่รวมกันบ่อยๆ ครั้งละหลายๆ วัน ตื่นเช้าได้หอมแก้มแม่ ได้พูดคุยกับแม่ หยอกเอินแม่ ร้องเพลงกับแม่ กินข้าวกับแม่ เหมือนเมื่อครั้งยังอยู่ที่บ้านแควน้อย ก่อนนอนยังได้หอมแก้มแล้วส่งแม่เข้านอน ..
แม่มีความสุขมาก..ลูก ๆ มีความสุขมากกว่า เมื่อเห็นแม่มีความสุขแม่อยู่บ้านหลังนี้ได้เพียง 4 ปี..แม่ก็สิ้น
วันนี้ไม่มีแม่แล้ว..ไม่มีแม่มานั่งโปรยอาหารให้ปลาคาร์พ ไม่มีแม่มาบอกให้เอากล้วยไปวางใต้ต้นหูกระจงเพื่อให้กระรอกมากิน ไม่มีแม่มานั่งมองต้นสาละที่ชูดอกออกใบ ไม่มีแม่….

ตลอด 10 กว่าวันที่ผ่านมา..ในบ้านหลังเดิม แต่ความรู้สึกกลับเปลี่ยนไป..โดยสิ้นเชิง
สนามหญ้าหน้าบ้านดูกว้างเกินไป..ห้องนอนก็กว้างเกินไป..ห้องน้ำก็กว้างเกินไป โต๊ะอาหารก็กว้างเกินไป..มันกว้างซะจนเวิ้งว้าง..

คิดถึงแม่จัง..รู้ว่าแม่อยู่ในใจ..อยู่ในเลือดเนื้อของลูก..แต่ก็อยากให้แม่มาอยู่กับลูก ๆ ในบ้าน..เหมือนเดิม สนามหญ้าหน้าบ้าน ห้องนอน ห้องน้ำ และโต๊ะอาหารจะได้ไม่ดูกว้างจนได้เวิ้งว้าง..อย่างนี้
..รักแม่สุดชีวิต คิดถึงแม่สุดหัวใจ..

วันนี้.. 25 กรกฎาคม “ตุ๊บปอง” ลูกคนที่ 6 ครบ 51 ปีแล้วครับแม่
ทุก ๆ ปี..ในวันคล้ายวันเกิด.. ลูก ๆ ทุกคนจะคิดถึงแม่เป็นคนแรกเสมอ ถ้าอยู่ด้วยกัน เราจะเข้าไปกราบขอพรจากแม่
แต่ถ้าไม่อยู่ด้วยกัน..
สมัยก่อน..ไม่มีโทรศัพท์ เราจะใช้การเขียนจดหมายถึงแม่ เขียนในวันคล้ายวันเกิดนั่นแหละ.. แล้วรอจดหมายตอบกลับ ที่นำพรจากแม่..ที่เขียนผ่านตัวอักษรอันแสนอบอุ่น ผ่านถ้อยคำที่มีแต่ความชื่นใจ..และทุก ๆ ครั้งจะลงท้ายว่า
“ขอให้ตั้งใจเล่าเรียน เป็นคนดีให้สมกับที่แม่รักลูกนะ”
ครั้นพอสมัยใหม่..เราจะโทรศัพท์หาแม่เป็นคนแรกเพื่อขอพรจากแม่..ผ่านเครื่องใช้ไฟฟ้า ทั้งๆ ที่ทุกวันเราจะโทรหาแม่อยู่เป็นประจำอยู่แล้ว..แต่สำหรับวันเช่นนี้..มีเพิ่มรอบพิเศษวันนี้ก็เช่นกัน..
ตื่นแต่เช้า ไหว้พระ..แล้วกราบขอพรจากแม่ตั้งแต่ตื่นนอน
ลูกพูดเหมือนที่เคยพูดทุกปี ว่า..
“ปองกราบครับแม่ ขอบคุณแม่เป็นที่สุดที่มอบโอกาสที่ยิ่งใหญ่ให้ปองได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อแม่ในชาตินี้ ได้รับการเลี้ยงดูชูชุบอย่างดีที่สุด..ด้วยความรัก ความอบอุ่น ท่ามกลางพี่ ๆ น้อง ๆ ที่รักกันมาก ในครอบครัว”ปิ่นประทีป” ขอให้แม่อยู่เป็นร่มโพธิ์ ร่มไทรและร่มใจลูกไปนาน ๆ นะครับแม่”
แล้วแม่ก็จะตอบเหมือนเดิม..เหมือนกรอเทปเก่าจากปีก่อน ๆ กลับมาฟังใหม่
“ขอให้โชคดีมีชัย ขอให้พระพุทธชินราช และองค์สมเด็จพระนเรศวรที่แม่เคารพกราบไหว้ทุกวัน คุ้มครองให้ลูกที่มีแต่ความกตัญญูรู้คุณของแม่ทุกคน(แม่มีเผื่อแผ่ถึงลูกคนอื่นด้วย) มีแต่ความสุขสวัสดี มีแต่ความเจริญรุ่งเรือง ให้ร่ำให้รวย ให้มีชื่อมีเสียง มีเงินมีทองกองเท่าภูเขาเลากา ให้ร่ำรวยเป็นเศรษฐี มหาเศรษฐี ชื่อเสียงเงินทองไหลมาเทมาเหมือนสายน้ำไม่ขาดสาย ไปที่ไหนใครรัก ทำอะไรใครชื่นชม (มาตอนหลัง ๆ มีเพิ่ม ว่า..) เขียนอะไรก็ขอให้คนนิยมชมชอบนะลูก ..แม่รักแกนะไอ้หนู ทำงานให้มันน้อย ๆ หน่อย..อย่าให้มันมากนักแม่เป็นห่วง ตัวคนเดียวกินพอคำ ทำพอควร แกจะต้องทำอะไรมากมายนัก แม่ก็หาไว้ให้จนกินไม่หมดแล้ว (ให้พรพร้อมบ่นแนม ๆ นิด ๆ ติดปลายนวม)”ไอ้หนู”คนนี้..ก็รักแม่สุดชีวิตครับแล้วต่อจากนั้นทั้งวัน..เหมือนต่อจากนี้ไป..ในวันนี้
ลูกก็จะนึกถึงคำสอนของแม่ ทบทวนหวนคิดว่า..วันที่ผ่าน ๆ มาได้ทำหรือไม่ ทำหรือยัง ที่ทำน่ะ..ดีแค่ไหน ทำอะไรตก ๆ หล่น ๆ ไปบ้าง จะได้ตั้งอกตั้งใจทำในวันต่อไป ปีต่อไปของชีวิตให้ดี..ดั่งคำที่แม่สอนคำพูดหนึ่งของแม่ ที่ลูกจำไม่แม่น และใช้เตือนใจตนตลอดมา คือ..
“ถ้าอยากให้ใครรู้ว่าแม่เลี้ยงลูกดีหรือไม่ดีอย่างไร ก็แสดงออกอย่างนั้น ทำตัวอย่างนั้น ประพฤติปฏิบัติอย่างนั้น
แค่นี้..ลูกก็เลวไม่ได้แล้วครับแม่
เพราะลูกรักแม่เป็นที่สุด..

ที่มา https://www.facebook.com/photo.php?fbid=263838610392074&set=a.126568627452407.23207.100002978123224&type=3&theater
August 12, 2012

 
วันแม่..
ครอบครัวของเรามีวันแม่ทุกวัน..
เป็นทุกวันที่ลูกได้ทำดีเพื่อแม่..ดูแลปรนนิบัติอย่างดี..อย่างเต็มกำลัง สุดชีวิต..
เมื่อต้องออกไปทำงาน ลูกจึงต้องหาคนที่ดีที่สุด..เป็นคนที่แม่คัดสรรและพึงใจ มาดูแลแม่แทน..ในแต่ละวัน ลูกคนใดคนหนึ่งจะอยู่กับแม่เสมอ นับแต่ป้อนข้าวแม่ ร่วมโต๊ะอาหารกับแม่ คุยกับแม่ พูดคุยกับแม่ หยอกเอินแม่ กอดแม่ หอมแม่ เปิดลิเกให้แม่ดู ดูลิเกไปกับแม่ ร้อง รำทำเพลงกับแม่ โดยเฉพาะ “ตุ๊บปอง” ที่จะร้องเพลงกับแม่วันละหลาย ๆ เพลงและเป็นคนสวดมนต์ให้แม่ฟัง..ในวันที่อยู่กับแม่ และส่งแม่เข้านอน
วันเสาร์ วันอาทิตย์จะมีลูก ๆ มาอยู่รวมกันมากที่สุด จึงเป็นวันที่แม่มีความสุขเป็นที่สุด..
นี่คือกิจวัตรที่ลูกทำทุกวันให้เป็น “วันแม่”..ในปีที่ผ่านมา..
เรามีวันที่ 27 มกรา(วันเกิดแม่) และวันที่ 12 สิงหา(วันแม่แห่งชาติ) ที่ถือเป็น “วันแม่ใหญ่” เป็นวันที่ลูกทุกคนมากันพร้อมหน้า..มากราบแม่ มาขอพรแม่ และขอขมาแม่ต่อสิ่งที่ลูกอาจทำผิดคิดพลาดไป แล้วอาจทำให้แม่เสียใจ..และทุกครั้ง แม่จะพูดว่า “แม่อโหสิกรรมให้ลูกทุกคน ขอให้ลูกทุกคนเจริญรุ่งเรือง ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ให้เป็นเศรษฐี มหาเศรษฐี เงินทองชื่อเสียงไหลมาเทมาเหมือนกระแสน้ำไม่ขาดสาย เชียวนะลูกนะ”

สำหรับลูก ๆ แล้ว…..
แม่คือสายลม..
สายลมที่ปัดเป่าความร้อนร้าย ให้คลายเป็นความเย็น ด้วยพัดไม่ไผ่สาน ที่เมื่อตอนยังเล็ก..ลูกไม่รู้หรอกว่าแม่นั้นเหนื่อยเมื่อยล้าแค่ไหน คิดเพียงแค่เราสบาย ..ครั้นเมื่อเติบกายใหญ่โต ลูกมีพละกำลังมากมาย ในขณะที่แม่แก่ตัวลง พละกำลังถดถอย เมื่อแม่ร้อน เรากลับไม่ทำอย่างที่แม่ทำให้เรา..เราไม่ได้พัดให้แม่ แต่กลับวิ่งหาเครื่องทุ่นแรง หาเครื่องใช้ไฟฟ้า นับแต่พัดลมไฟฟ้า เครื่องปรับอากาศ..มาแทน
รู้ทั้งรู้ว่า..นั่นคือการเสียโอกาสที่ดีที่สุดที่จะส่งความรักจากใจผ่านสายลมพรมเย็นให้แม่..แต่เราก็ทำ เพราะนิสัยเสีย..ติดสบาย

แม่คือสายน้ำ..
สายน้ำที่หลั่งไหลมาให้ลูก ๆ อย่างไม่ขาดสาย ทั้ง “น้ำใจ” ที่มีให้ลูกจนล้น แม่ยอมอดเพื่อให้ลูกอิ่ม “น้ำคำ” ที่หวานหูไม่รู้หาย..แต่จะแสดงหูขึ้นมาทันใด เมื่อเราดื้อด้านต้านแม่ “น้ำมือ” ที่แม่หมั่นทำอาหารที่แสนอร่อยให้ลูกกิน “น้ำเงิน” ที่แม่มีให้ลูกไม่ขาดมือ แม่ยอมหมดเพื่อให้ลูกมี
แต่น้ำหนึ่งที่ไม่เคยเห็นจากแม่ คือ (สม)”น้ำหน้า” เพราะแม่เป็นพลังใจให้ลูกมากกว่าบั่นทอนจิตใจ

แม่คือแสงแดด..
แสงแดดที่แฝงความอบอุ่นอยู่ในเสื้อผ้าที่แม่ซักให้ลูก แล้วเอาไปตากแดดจนหอม อุ่นอยู่ในที่นอนที่แม่เอาออกมาผึ่งแดด อยู่ในปลาเกลือ (ปลาเค็ม)รสชาติกลมกล่อมที่แม่ลงมือทำด้วยตัวเอง..และอยู่ใน “ส้มลิ้ม” (มะม่วงกวน) ที่แม่สอนให้ลูกทำกินเอง

แม่คือสายฝน..
สายฝนที่หล่นมาจากฟ้า แล้วแม่เก็บไว้ในแทงค์ใบใหญ่ยักษ์ และโอ่งใบเขื่องเต็มหลังบ้าน เอาไว้อิ่มและอาบ..เย็นกาย เย็นใจ สบายกาย สบายใจ

แม่คือสายฟ้า..
สายฟ้าที่ผ่า”เปี๊ยะ”..เวลาที่ลูกทำผิดจนเกินกว่าแม่จะรับได้

สำหรับลูก ๆ แล้ว…..
ความห่วงใยของแม่ มีค่ากว่าความห่วงใยของใครหน้าไหนที่พานพบ
อ้อมกอดของแม่ อบอุ่นมากกว่าอ้อมกอดของใครในโลกนี้
คำพร่ำสอนดุว่าของแม่ สำคัญมากกว่าคำหวานของผู้คนที่เข้ามา
ความรักของแม่แจ่มชัดมากกว่าความรักของใคร ๆ ที่เข้ามาในรายทางของชีวิต
เพราะ..
แม่คือทุกสิ่งทุกอย่างของลูก..
อะไรที่ลูกเห็น..นั่นแหละแม่
อะไรที่ลูกได้ยิน..นั่นแหละแม่
อะไรที่ลูกได้กลิ่น..นั่นแหละแม่
อะไรที่ลูกกิน..นั่นแหละแม่
ทุกสิ่งทุกอย่างของลูก..นั่นแหละแม่

รักแม่เป็นที่สุด..ในทุก ๆ วัน..ครับแม่

 

https://www.youtube.com/watch?v=1ATvS6T-gBM

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: