AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

ตุ๊บปอง ตุ๊บปอง — สงกรานต์

วันนี้เป็น วันสงกรานต์แรกในช่วง 52 ปีที่ไม่ได้กราบขอขมาแม่
คิดถึงวันนี้..เมื่อปีก่อน ๆ
ลูก ๆ จะตระเตรียมตัวกลับบ้าน..ไปหาแม่ด้วยความแช่มชื่น
3 วันนี้..ลูกทุกคนจะจัดการกับตัวเอง ด้วยการวางแผนให้อิสระจากความรัดรึงแห่งพันธนาการของชีวิต ที่ผูกติดมาตลอดปี
3 วันนี้ เป็น 3 วันที่ไม่มีงานและไม่มีเงื่อนไขใด ๆ มารัดชีวิต
เมื่อถึงวันนี้..
ไม่มีลูกคนไหนอิดออด ลังเล หรืออ้อยอิ่ง ทุกคนมีแต่อิ่มสุข เอมใจที่จะได้กลับไปกราบแม่ในวันเถลิงศกใหม่ของไทยเรา
มาช่วง 3 ปีให้หลัง..แม่มาอยู่ด้วยที่สนามบินน้ำ ลูกทุกคนก็พากันมากองตัวแต่หัวรุ่ง

ก่อนจะมาพบกัน..
ลูกๆ จะขบคิด ติดต่อหากันและกันว่า 3 วันนี้ เราจะทำอะไรให้แม่ชื่นใจ จะซื้ออะไรให้แม่ได้ใช้ จะหาอาหารอะไรที่อร่อย ๆ เจ้าไหนให้แม่ได้กิน..ทุกคนพร้อมใจที่จะร่วมกันสร้างความงดงามใน “วันของเรา” อย่างเต็มรัก เต็มแรง..เต็มใจ
พี่ยัณห์ เตรียมเคี่ยวขาหมู..ที่อร่อยกว่าขาหมูตรอกซุง และบางรัก
พี่หน่อย พี่ตุ๊ก เป็นธุระเรื่องน้ำอบไทย และดอกไม้ ที่จะมาลอยมาใส่ในน้ำที่จะรดน้ำดำหัวแม่
พี่หนุ่ย เตรียมคำดีๆ วลีเด็ดๆ ไว้เป็นตัวแทนในการนำกล่าวขอขมาแม่ บางปีมีกลอนซึ้งๆ เอาไว้เรียกน้ำตาพี่ ๆ น้อง ๆ
พี่นิด พี่ตุ๊กตระเตรียมสถานที่
ตุ๊บปองจะเป็นธุระเรื่องอาหาร..เจ้าอร่อยที่สุดของเมือง
นิ้งหน่อง จะรับเป็นธุระเรื่องช่อดอกไม้ ช่อโต๊..โต หรือมาลัยฝีมือละเมียดให้พี่ๆ น้องๆ ไว้กราบแม่
บางปีมีน้องน้อย และหลาน ๆมาสมทบ..สนั่นบ้านกันไปเลย
..ลูกทุกคนตั้งใจเตรียมทุกอย่างอย่างดีที่สุด..สำหรับแม่..

ทุกปีลูกจะได้รดน้ำแม่..และขอขมาแม่
พี่ยัณห์ พี่หน่อย และพี่หนุ่ยจะเวียนกันเป็นคนกล่าวนำน้อง ๆ
..หากลูกเคยทำผิด คิดพลาด ประมาท ขาดสติ พลาดพลั้ง ล่วงเกินต่อแม่ จะด้วยทางกายก็ดี หรือวาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี และมีเจตนาก็ดี ไม่มีเจตนาก็ดี ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ก็ดี ขอให้แม่ ได้โปรดยกโทษให้แก่ลูกด้วย..
แล้วเราจะก็เรียงแถวทีละครอบครัวเข้าไปรดน้ำ กราบที่ตัก กอดและหอมแม่ จนครบทุกคน ทุกครัว
รดน้ำแล้วเสร็จ..
แม่ก็จะปิดงานด้วยการอวยพรให้ลูก
..แม่อโหสิกรรมให้ลูกทุกคน ขอความกตัญญูรู้คุณที่ลูกมีต่อพ่อต่อแม่ จงทำให้ลูกเจริญรุ่งเรือง คิดอะไรที่ดี ก็ขอให้ได้ดี สมหวังดั่งที่คิด อะไรดีให้ทำ อะไรไม่ดีอย่าแผ้วพาน อย่าทำให้แม่ต้องเสียใจ ขอลูกทุกคนให้ร่ำรวยระดับประเทศ มีเงินมีทองกองเท่าภูเขาเลากา เงินทอง ชื่อเสียงไหลมาเทมาเหมือนกระแสน้ำไม่ขาดสาย เชียวนะลูกนะ..

ไม่รู้เป็นอะไร..
ในทุกปี ลูกๆ จะซาบซึ้งในคำสอน และความรัก ความห่วงใยที่มีต่อลูกไม่คลอนแคลน
เมื่อฟังแม่ให้พร..
ลูกทุกคนจะซาบซึ้งมาก ขนาดร้องไห้น้ำตาท่วมบ้านกันทุกคน..ในทุก ๆ ปี

แต่ที่โดนปลายนวมเด็ดๆ ของแม่น็อกทุกปี คือ ตุ๊บปอง
“ไอ้หนู แกน่ะให้มันเพลาๆ บ้างนะ อย่าทำงานให้มันมากนัก แม่เป็นห่วง”
ถือเป็นพรอันมงคลที่ได้จากแม่

เช้ามืดวันนี้..คิดถึงแม่
สายๆ นัดพี่ ๆ น้องๆ มารดน้ำแม่..ที่นอนสงบนิ่งในโกฏิทอง ..งามลออตา
ยังคงมีแต่ความคิดถึงแม่
ภาพทุกภาพยังคงสวยงามติดตา..ตรึงใจ
เชื่อว่าแม้นแม่จะอยู่แดนไกล แม่ก็ทอดสายตามามองลูก ๆ ..ทุกคน..ทุกวัน
แว่วเสียงแม่ให้พรลูก ๆ เหมือนทุกปี ว่า..
..แม่อโหสิกรรมให้ลูกทุกคน ขอความกตัญญูรู้คุณที่ลูกมีต่อพ่อต่อแม่ จงทำให้ลูกเจริญรุ่งเรือง คิดอะไรที่ดี ก็ขอให้ได้ดี สมหวังดั่งที่คิด อะไรดีให้ทำ อะไรไม่ดีอย่าแผ้วพาน อย่าทำให้แม่ต้องเสียใจ ขอลูกทุกคนให้ร่ำรวยระดับประเทศ มีเงินมีทองกองเท่าภูเขาเลากา เงินทอง ชื่อเสียงไหลมาเทมาเหมือนกระแสน้ำไม่ขาดสาย เชียวนะลูกนะ..

ลูกนับวันรอ ที่จะได้ไปอยู่บ้านใหม่ที่ปลายฟ้ากับแม่ .. อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก..อีกครั้ง
รักแม่เป็นที่สุด

ที่มา https://www.facebook.com/photo.php?fbid=363578733751394&set=a.126568627452407.23207.100002978123224&type=3&theater

 

……………..

ความรู้สึกค้างลึกอยู่ในใจมาก มา 2 – 3 วันแล้ว..ตั้งแต่วันสงกรานต์
วันสงกรานต์ปีนี้ เป็นปีแรกที่ไม่มีแม่ให้กราบ
กระทั่งวันนี้..ยังคงรู้สึกว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต ได้หายไปจากชีวิต..หายไปจากบ้านเรา

ลูกได้รดน้ำแม่..
แต่ไม่อาจสัมผัสกายของกันและกันได้
เพียงใช้ใจสัมผัส..สัมผัสอย่างไม่อิ่มเอมเปรมสุข
พี่ๆ น้องๆ มารวมตัวกันเหมือนทุกปี แต่ที่ไม่เหมือนกัน คือ ปีนี้ไม่มีแม่ให้กราบ ไม่มีแม่ให้กอด
แต่สิ่งที่ยังคงอยู่ในบ้าน คือพี่ ๆน้องๆ ก็ยังคงมีกันและกัน .. รักและเคารพในวิถีของกันและกันไม่เสื่อมคลาย เหมือนที่แม่พร่ำสอนมาตลอดชีวิตของลูก จวบจนสิ้นชีวิตของแม่

ภาพที่ติดตาตุ๊บปองมาจนทุกวันนี้คือ..ภาพเมื่อครั้งที่ลูก ๆ ยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ น่ารัก ที่ต่างคนต่างแย่งกันนั่งตัก โอบกอดกระวัดรัดแม่ ซ้ายสองคน ขวาสามคน บนตักอีกสองคน กอดคออีกคน แล้วแม่ก็จูบ ลูบหัว เบา ๆ ทุก ๆ คน พร้อมสอนว่า
อย่าดื้อกับแม่นะลูก..เป็นพี่ต้องดูแลน้องๆ แทนแม่ รักน้องเหมือนที่แม่รักลูก เป็นน้องต้องรัก และเคารพพี่เหมือนที่เคารพแม่ วันหนึ่งถ้าแม่ต้องเดินทางไปแสนไกล ไกลจนถึงดวงดาวบนฟ้าโน่น ..แม่จะได้สิ้นห่วง

ก่อนนอนตอนกลางคืน..ไหว้พระ แล้วกราบแม่
ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น..น้ำตาไหลไม่หยุด เมื่อเพ่งมองที่โกฏิทรงไทย .. หลังเล็ก ๆ ที่ลูกจัดไว้ให้แม่นอนพัก มองรูปแม่..ที่อยู่ในกรอบสีทองงามอร่ามใจ  พวงมาลัยมะลิสีขาว ทิ้งพู่ดอกรักปลายกุหลาบสีแดงสด..หอมละมุนกลิ่น วางนิ่ง..ไม่ติงไหว ใกล้ ๆ กับรูปและโกฏิของแม่

เอื้อมมือแตะแม่..แตะที่บ้านของแม่
คิดถึงความรักของแม่..
นับแต่วันที่ใช้ชีวิตอยู่กับแม่..ใช้ลมหายใจเดียวกับแม่ จนลืมตามองโลก กระทั้งลูกเติบใหม่ จนถึงวันที่แม่ลาโลก..แต่เรา..แม่ลูกไม่เคยลาจากกัน เพราะลูกทุกคนยังมีเลือดเนื้อ และลมหายใจของแม่อยู่ในชีวิต

เมื่อยังเล็ก กระทั่งเติบใหญ่..
แม่เฝ้าประคบประหงม จูบจอม ถนอมเกล้า ลูกน้อยอย่างนุ่มนวลดั่ง แก้วตาดวงใจ ด้วยความรักที่ท้วมท้นล้นใจ แล้วหลั่งไหลสู่ชีวิตน้อย ๆ ในอ้อมอกที่โอบอุ้มคุ้มชีวิต พร้อมจะนำพาชีวิตของลูกให้อยู่รอด ปลอดภัย

แม้ในวันที่ขาดพ่อ
ก็ด้วยสองมือของแม่นี้ ที่โอบอุ้ม คุ้มประคองอย่างสุดแรงเกิด พร้อมสอนอย่างอ่อนโยนว่า ถ้าอยู่กันครบ ชีวิตก็อบอุ่นดี แต่ถ้าขาดใครคนใดคนหนึ่งไป ก็อย่าฟูมฟายหมายว่าขาด เพราะเรามีกันและกันอยู่ในใจ ที่สำคัญเรายังมีแม่ มีพี่ มีน้อง ยังดีกว่าคนอื่นอีกหลาย ๆ คน ที่ไม่มีใครเลย

คิดถึงแม่จัง..
คิดถึงมือที่หยาบกร้านของแม่ เพราะการกรำงานหนักมาตลอดชีวิต เป็นมือที่ลูกปรารถนาเป็นที่สุด เพราะทุกครั้งที่สัมผัส ความรักมากมายไหลผ่านจากมือแม่แผ่สู่ชีวิตลูก ทำให้มีพลังอย่างมหัศจรรย์ ..อุ่นใจอย่างไม่มีสิ่งใดมาเทียบได้
เมื่ออ่อนแอ มือแม่ที่สัมผัส ทำให้เข้มแข็ง
เมื่อทุกข์ มือแม่ที่สัมผัส ทำให้เกิดสุข
เมื่อล้ม มือแม่ที่สัมผัส ประคองให้ลุกและยืนได้อย่างสง่างาม

นั่งนิ่งคิดว่า..นี่คือความเป็นไปของธรรมชาติ
การพลัดพรากเป็นเงื่อนไขของชีวิตที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ และเมื่อเกิดขึ้นก็ต้องยอมรับให้ได้ พอมาถึงวันที่มีใครในชีวิตที่ล้มหายตายจากไปจริงๆ จะไม่ให้ความเศร้ามาเกาะกุมชีวิต จะไม่ให้ปวดร้าวซะเลยก็คงไม่ได้

แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับแหละนะว่า ชีวิตต้องดำรง และดำเนินไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ก็ให้มันเป็น เพราะความจริงที่แท้แล้ว ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จีรัง มีเกิดก็ต้องมีดับ มีรุ่งเรืองก็ต้องมีเสื่อมถอย มีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบคู่กันเสมอ จะช้าหรือเร็วก็ต้องเจอกันทุกคน ใครก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะนี่คือส่วนหนึ่งของชีวิตที่ต้องเป็นไปตามวิถีที่ไม่มีใครหนีพ้น ไม่ว่ายากดีมีจนก็ต้องเจอด้วยกันทุกคนนั่นแหละ

เข้าใจว่าการจากไปของแม่ เมื่อ 10 เดือนที่ผ่านมา เป็นการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ที่มนุษย์ทุกผู้ทุกคนต้องพบ คือการเดินทางไปอีกโลกหนึ่ง ที่ผู้เดินทางไปตัวเปล่า ไม่มีสัมภาระใด ๆ ให้รุงรังและหนักอึ้ง

คืนนี้..
ลูกต้องกอดตัวเอง..แม้ไม่อบอุ่นเท่าที่แม่ แต่ก็ยังพออุ่นใจว่าแม่และลูกก็ยังกอดกัน รักกัน เป็นขวัญและพลังใจให้กันและกัน ด้วยเพราะลูกยังมีอ้อมกอดของแม่อยู่ในชีวิต ติดอยู่ในใจ..เสมอ

แม้ว่าแม่สิ้นลมหายใจ
แต่แม่ไม่ได้หายไปจากใจของลูกเลย

ที่มา https://www.facebook.com/photo.php?fbid=364316160344318&set=a.126568627452407.23207.100002978123224&type=3&theater

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: