AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

ตุ๊บปอง ตุ๊บปอง —- โอกาส — ผู้ให้และผู้รับ

แม่สอนเสมอว่า..
โอกาส” เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ โดยเฉพาะโอกาสที่ดีของชีวิตที่จะ ได้รับ ได้เป็น ได้ทำ ได้มี อย่างที่อยากรับ อยากเป็น อยากทำ และอยากมี ซึ่งคนทุกคนมักจะรอเป็น”ผู้รับ”โอกาสก่อนที่จะเป็น”ผู้ให้”โอกาส

แม่บอกว่า..
โดยแท้แล้วสังคมให้โอกาสคนทุกคน เพียงแต่ลูกจะเห็น หรือพึงพอใจในโอกาสที่มี หรือที่ได้รับหรือไม่ หลาย ๆ คนมักเกิดความรู้สึกต่อโอกาสที่สังคมให้เสมอ
เมื่อใดที่สังคมให้โอกาสที่ได้ดั่งใจ ให้อย่างที่หวัง ก็จะอิ่มเอม คิดว่าสังคมนี่ช่างยุติธรรมเสียจริงเชียว
แต่เมื่อใดก็ตาม สังคมให้โอกาสที่ไม่ได้ดั่งใจ ไม่ให้เท่าที่หวัง คน ๆ นั้นก็มักจะโกรธ ขุ่นข้องหมองใจตีโพยตีพายว่าสังคมช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย..ไม่ให้โอกาสคนดีมีฝีมือ

แม่ว่า..
ลองคิดดี ๆ และอย่างถี่ถ้วนแล้วจะรู้ว่า แท้จริงโอกาสที่มี คน ๆ นั้นตั้งใจจะรับ หรือพร้อมที่จะเดินเขาหาโอกาสนั้น ๆ หรือไม่

ทั้งนี้และทั้งนั้น สิ่งแรกที่ได้รับโอกาส..ลูกต้องรู้จักวิธีที่จะให้โอกาสตัวเองก่อน     เมื่อลูกได้โอกาสแล้ว ลูกก็จะเดินสู่โอกาสที่มีอยู่ในสังคมทันที และต้องมั่นใจว่า ลูกคือคนที่มีคุณภาพที่เหมาะกับโอกาสนั้นจริง ๆ
ที่สำคัญคือ..
การรับโอกาส ต้องเป็นการรับเพื่อนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพชีวิตอย่างมีคุณธรรม และโอกาสที่ได้นั้นต้องให้ความรู้สึกที่ดีต่อจิตใจด้วย
และที่สำคัญกว่า คือ..
ลูกต้องใช้โอกาสที่ได้รับนั้นอย่างระมัดระวังก้าวย่างของลูกให้ดี    ว่าแต่ละก้าวย่างของลูกนั้นต้องไม่ไปทำลายโอกาสของใคร เพราะโอกาสนั้นอาจจะเป็นโอกาสสุดท้าย ที่มีความหมายต่อชีวิตของเขา..ก็เป็นได้

แม่ว่า..
เรื่องโอกาสนั้น คนเราทุกคนต่างต้องเป็นทั้ง “ผู้ให้โอกาส” และ “ผู้รับโอกาส” 

เรื่องนี้..ขึ้นอยู่กับเวลา และสถานการณ์เป็นตัวกำหนด
คงไม่มีใครหรอกที่ดำรงวิถีของการเป็น “ผู้ให้” หรือเป็น “ผู้รับ” แต่ฝ่ายเดียว

สิ่งพึงเตือนตนเสมอ ๆ คือ..
ลูกต้องรับผิดชอบทั้งในฐานะ “ผู้ให้” และ “ผู้รับ” เพราะทั้งการให้และการรับ ดูเหมือนเป็นเรื่องง่าย ๆ แต่แท้จริงแล้วไม่ง่ายอย่างที่ลูกคิด เพราะมีรายละเอียดที่ต้องคำนึงถึงมากมาย

ลูกต้องพิจารณาดูว่าโอกาสที่ลูกให้นั้น เขาคนนั้นมีค่าควรแก่การที่จะเป็นผู้รับโอกาสนี้หรือไม่ ?
ขณะเดียวกัน คนที่ได้รับโอกาสที่ลูกให้ เขามีค่าพอสำหรับโอกาสที่ได้รับหรือเปล่า ?

จึงพึงคิดเสมอว่า..
บางเรื่องบางสิ่ง ในบางโอกาส  ลูกอาจให้ได้ แต่บางเรื่องบางสิ่งและบางโอกาส ลูกก็ไม่อาจให้ใครได้..หรือไม่ควรคิดที่จะให้ 

เช่นเดียวกัน..
บางโอกาสลูกอาจรับได้ และบางโอกาสลูกก็ไม่ควรรับ..ถ้าโอกาสนั้นเกินจะรับไหว

เรื่องนี้ลูกต้องรู้จักแยกแยะ และใคร่ครวญอย่างมีสติ โดยใช้ปัญญาเป็นที่ตั้ง อย่าหลงอยู่ในอารมณ์รัก อารมณ์ชัง อารมณ์อยาก อารมณ์เกลียด อารมณ์โกรธ
เพราะถ้าลูกอยู่ในภาวะนั้น ๆ เมื่อไร ลูกจะประมาท และขาดสติ แล้วเลือกรับ หรือไม่รับ ให้ หรือไม่ให้ตามอารมณ์ ไม่ใช่อยู่บนเหตุบนผล บนความเหมาะ ความควร

ทั้งนี้และทั้งนั้น การให้ และการรับในทุกโอกาส ต้องไม่ใช่การให้ หรือการรับที่แฝงอกุศลจิตใด ๆ 

แม่บอกเสมอว่า    จิตทีคิดจะให้นั้นเบา จิตที่คิดจะเอานั้นหนัก

ที่ลูกมีชีวิตที่เบา เพราะลูกเชื่อแม่จึงคิดจะให้เป็น
และชีวิตลูกไม่เคยหนัก เพราะลูกเชื่อแม่จึงไม่คิดจะเอาของใคร
รักแม่เป็นที่สุด

ที่มา https://www.facebook.com/photo.php?fbid=365715663537701&set=a.126568627452407.23207.100002978123224&type=3&theater

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,219,663 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,219,663 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,219,663 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: