AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

ดินสอกับยางลบ

 


ดินสอกับยางลบ

มีบทสนทนาดีๆระหว่างดินสอกับยางลบ.

ดินสอ   :   ฉันรู้สึกเสียใจนะ…

ยางลบ :  ทำไมล่ะ? เธอไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา…

ดินสอ  :  ฉันเสียใจที่ทำให้เธอเจ็บเพราะฉัน   ทุกครั้งที่ฉันทำผิดพลาด  เธอจะอยู่เคียงข้างและ คอยลบมันไปเสมอ

แลัวตอนที่เธอลบความผิดพลาดนั้น เธอเองได้สูญเสียส่วนหนึ่งของตัวเองไปทุกที เธอเล็กลง เล็กลง ในแต่ละครั้ง

ยางลบ :  นั่นมันก็จริง แต่ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนั้นนะ เธอเข้าใจไหมว่าฉันเกิดมาพร้อมกับหน้าที่ที่ต้องทำ ฉันเกิดมาเพื่อช่วยเธอ
ทุกครั้งที่เธอทำผิด และถึงแม้วันหนึ่งฉันต้องจากไป เธอก็ยังสามารถหายางลบใหม่มาแทนที่ แต่สิ่งสำคัญ คือ ฉันมีความสุขกับหน้าที่ของฉัน

โปรดอย่าเสียใจ โปรดอย่าเป็นห่วง ฉันไม่อยากเห็นเธอเศร้า…
บทสนทนานี้คงทำให้หลายคนคิดได้หลายอย่าง…

คนเป็นพ่อเป็นแม่ ก็เหมือนกับยางลบ อยู่เคียงข้างลูกๆที่เป็นเหมือนดินสอ ไม่ว่าลูกจะไปทำอะไรผิดพลาดมา ก็ยินดีจะจัดการ บรรเทาความผิดพลาดของลูกเสมอ แม้จะเจ็บปวด แม้จะตัวเล็กลง แก่ลงไปทุกวันและในวันหนึ่งก็ต้องจากไป ซึ่งอันนี้ต่างจากยางลบตรงที่….ไม่มีวัน ไม่มีอะไรมาทดแทนได้…  และ…คนเราถ้ารู้จักหน้าที่ ได้ทำเต็มที่ มีอะไรเกิดขึ้น ก็ไม่เสียใจ…

……………………………………………………………..

ดินสอกับยางลบ

มีดินสอที่เขียนอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่แท่งหนึ่ง มียางลบที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่ก้อนหนึ่ง

 

ดินสอแท่งนั้นเป็นเพื่อนกับยางลบก้อนนั้น ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันทำอะไรด้วยกัน
หน้าที่ของดินสอก็คือเขียน มันจึงเขียนทุกที่ทุกอย่างเสมอตลอดเวลาที่อยู่กับยางลบ
หน้าที่ของยางลบก็คือลบ มันจึงลบทุกอย่างที่ดินสอเขียนทุกที่ทุกเวลา 

เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี ทุกอย่างก็ยังดำเนินเหมือนเดิมเรื่อยมา จนกระทั่ง
ดินสอเอ่ยกับยางลบว่า “เรากับนายคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว”
ยางลบจึงถามว่า “ทำไมล่ะ”
ดินสอจึงตอบกลับไปว่า “ก็เราเขียนนายลบแล้วมันก็ไม่เหลืออะไรเลย”
ยางลบจึงเถียงว่า “เราทำตามหน้าที่ของเราเราไม่ผิด”
ทั้งคู่จึงแยกทางกัน 

ดินสอพอแยกทางกับยางลบมันก็ดีใจที่สามารถเขียนอะไรได้ตามใจมัน แต่พอเวลาผ่านไปมันเริ่มเขียนผิด
ข้อความที่สวยๆที่มันเคยเขียนได้ก็สกปรก มีแต่รอยขีดทิ้งเต็มไปหมด มันคิดถึงยางลบจับใจ 

ฝ่ายยางลบพอแยกทางกับดินสอมันก็ดีใจที่ตัวมันไม่ต้องเปื้อนอีกต่อไป พอเวลาผ่านไปมันกลับใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า
เพราะไม่มีอะไรให้ลบ มันคิดถึงดินสอจับใจ 

ทั้งคู่จึงกลับมาอยู่ด้วยกันใหม่คราวนี้ดินสอเขียนน้อยลงเขียนแต่สิ่งทีดี ส่วนยางลบก็ลบเฉพาะที่ดินสอเขียนผิดเท่านั้น 

ถ้าเปรียบการเขียนเป็นการจำ ดินสอในตอนแรกก็จำทุกเรื่องทั้งดีและไม่ดี
แต่พอเวลาเปลี่ยนไปมันก็หัดเลือกจำแต่ สิ่งดีๆเท่านั้น
ส่วนการลบเปรียบเหมือนการลืม ยางลบในตอนแรกก็ลืมทุกอย่าง ทั้งดีและไม่ดี แต่ทุกครั้งที่ลืมตัวมันก็จะสกปรก
แต่ตอนหลังมันเลือกลืมแต่เรื่องไม่ดี หรือคือการให้อภัยนั่นเอง 

ฉะนั้นการเปรียบการเดินทางของทั้งคู่ดุจมิตรภาพ คือ การจำแต่สิ่งดีๆและลืมในสิ่งที่อาจผิดพลาดบ้าง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 05/06/2014 by in เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน.

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,203,077 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,203,077 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,203,077 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: