AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

ขอบคุณพ่อที่ให้ 2 ขาที่วิ่งได้ดีมาก

ขอบคุณพ่อที่ให้ 2 ขาที่วิ่งได้ดีมาก

ลองอ่านดูนะคะ :

เด็กที่ไม่มีร่มกาง จึงจะมีความพยายามที่จะวิ่งฝ่าสายฝน  บทความจีนเรื่องหนึ่ง ซึ่งสื่อถึงความพยามยาม ซื่อสัตย์อดทนของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่ย่อท้อต่อความยากจนที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ไม่โทษว่าเป็นความผิดของพ่อแม่ที่ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ ให้    ในทางกลับกัน เขากลับขอบคุณพ่อแม่ที่มอบ “ขา 1 คู่” ที่แข็งแรง เพราะเกิดในชนบทห่างไกลความเจริญ

 

 

當父親歎著氣,顫抖著手將四處求借來的4533元遞來的那一刻,他清楚地明白交完4100元的學費、雜費,這一學期屬於他自由支配的費用就只有433元了!他也清楚,老邁的父親已經盡了全力,再也無法給予他更多。
ตอนที่พ่อเขานั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยื่นมืออันสั่นเทา ส่งเงิน 4,533 หยวนที่ไปหยิบยืมมากจากทุกสารทิศให้กับเขา เขาเข้าใจดีว่า หลังจ่ายค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียมในภาคการศึกษานั้น เป็นเงิน 4,100 หยวนแล้ว เขาจะเหลือเงินเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวและจิปาถะเพียง 433 หยวน เขาก็รู้ซึ้งแก่ใจดีว่า พ่อของเขาได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว คงไม่สามารถให้เขามากไปกว่านี้ได้

“爹,你放心吧,兒子還有一雙手,一雙腿呢。”
“พ่อครับ พ่อไม่ต้องห่วงลูกชายของพ่อนะ ลูกยังมี 2 แขนและ 2 ขาดีอยู่”

強抑著辛酸,他笑著安慰完父親,轉身走向那條彎彎的山路。轉身的刹那,有淚流出。
เขายิ้มสู้กับความขมขื่น และยิ้มปลอบใจพ่อ หันตัวออกและเดินไปตามทางภูเขาที่โค้งไปมา ขณะที่เขาหันตัวออกนั้น น้ำตาเขาก็ไหลออกมา

穿著那雙半新的膠鞋,走完120裏山路,再花上68塊錢坐車,終點就是他夢寐以求的大學。
เขาสวมใส่รองเท้าพลาสติกกึ่งใหม่ เดินตามทางบนเขาไกลถึง 120 ลี้ แล้วจึงใช้เงิน 68 หยวนจ่ายเป็นค่ารถโดยสารรถ จุดหมายปลายทางคือมหาวิทยาลัยในเมืองที่เขาใฝ่ฝัน

到了學校,扣除車費,交上學費,他的手裏僅剩下可憐的365塊錢。5個月,300多塊,應該如何分配才能熬過這一學期?
เมื่อถึงมหาวิทยาลัย หลังจากชำระค่าเล่าเรียนแล้ว เขาเหลือเงินในมือเพียง 365 หยวน เวลา 5 เดือนกับเงิน 300 กว่าหยวน เขาจะต้องทำการจัดสรรการใช้เงินอย่างไร เพื่อให้ผ่านภาคการศึกษานี้ไปให้ได้?

看著身邊那些脖子上掛著MP3,穿著時尚品牌的同學來來往往,笑著沖他打招呼,他也跟著笑,只是無人知道,他的心裏正淚水洶湧。
หันมองไปดูนักศึกษาอื่นรอบข้าง ที่มีเครื่อง MP3 คล้องคอ สวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม เดินไปมา และยิ้มทักทายกันอย่างรวดเร็ว เขาก็ยิ้มตอบ แต่ไม่มีใครรู้ว่า ในใจของเขานั้น เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

飯,只吃兩頓,每頓控制在2塊錢以內,這是他給自己擬定的最低開銷。可即便這樣,也無法維持到期末。
พูดถึงอาหาร เขาจะกินเพียงแค่ 2 มื้อ และแต่ละมื้อต้องไม่ให้เกิน 2 หยวน นี่คือสิ่งที่เขาตั้งจะทำเพื่อให้มีรายจ่ายน้อยที่สุด มิฉะนั้นแล้ว เขาจะไม่สามารถอยู่รอดจนถึงวันสุดท้ายของภาคการศึกษานี้ได้

思來想去,他一狠心,跑到手機店花150塊買了一部舊手機,除了能打能接聽外,僅有短信功能。
คิดไปคิดมา ในที่สุด เขาก็ตัดสินใจอย่างห้าวหาญ ซื้อโทรศัพท์มือถือมือสองมา 1 เครื่องด้วยเงิน 150 หยวน โทรศัพท์เครื่องนี้ นอกจากสามารถใช้โทรออกและรับสายได้แล้ว ก็ยังสามารถรับส่งข้อความสั้นได้

第二天學校的各個宣傳欄裏便貼出了一張張手寫的小廣告:“你需要代理服務嗎?如果你不想去買飯、打開水、交納話費⋯⋯請撥打電話告訴我,我會在最短的時間內為你服務。校內代理每次1元,校外1公里內代理每次2元。”
ในวันต่อมา บอร์ดที่โฟสข้อความต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยนั้น ทุกๆ กระดานจะมีแผ่นกระดาษใบเล็ก ๆ เขียนข้อความด้วยลายมือติดไว้ว่า “คุณต้องการให้ช่วยบริการอะไรไหม? หากคุณไม่ต้องการไปซื้ออาหารเอง ต้มน้ำดื่มเอง จ่ายค่าโทรศัพท์เอง ฯลฯ ขอให้ติดต่อข้าพเจ้าที่เบอร์….. คุณจะได้รับการบริการในเวลาอันรวดเร็วที่สุด ค่าบริการภายในมหา’ลัยครั้งละ 1 หยวน นอกมหา’ลัยภายในรัศมีไม่เกิน 1กิโลเมตรคิดค่าบริการครั้งละ 2 หยวน”

小廣告一出,他的手機幾乎成了最繁忙的“熱線”。
一位大四美術系的師哥第一個打來電話:“我這人懶,早晨不願起床買飯。這事就拜託你了!”。
เมื่อได้ติดแผ่นโฆษณาลงบนการดานต่าง ๆ แล้ว เบอร์โทรของเขา กลายเป็นหมายเลขที่ “hot” ที่สุดขึ้นมาทันที เริ่มด้วยรุ่นพี่ปี 4 คณะศิลปกรรมศาสตร์เป็นคนแรกที่โทรเข้ามาบอกว่า “ฉันเป็นคนขี้เกียจ ตอนเช้าไม่อยากตื่นมาซื้ออาหาร เรื่องนี้ก็รบกวนคุณแล้วกัน”

“行!每天早上七點我準時送到你的寢室。”
他興奮地剛記下第一單生意,又有一位同學發來短信:“你能幫我買雙拖鞋送到504嗎?41碼 ,要防臭的。”
“ได้เลยครับ! ทุกวันเวลา 7 โมงเช้า ฉันจะส่งไปอาหารถึงห้อง(หอพัก)คุณ” พูดจบเขาก็ลงบันทึกรายการแรกของธุรกิจอย่างตื่นเต้น ก็มีเพื่อนนิสิตอีกคนส่งข้อความมาว่า “ไม่ทราบว่าจะไปซื้อรองเท้าแตะให้คู่หนึ่งได้ไหม? ส่งมาที่ห้องหมายเลข 504 รองเท้าเบอร์ 41เอาที่กันกลิ่นอับได้ด้วยนะ”

他是個聰明的男孩。入校沒多久,他便發現了一個有趣的現象:校園裏,特別是大三大四的學生,“蝸居”一族越來越多。
เขาเป็นเด็กฉลาด เข้ามาเรียนได้ไม่นาน ก็พบปรากฎการณ์ที่น่าสนใจ นั่นคือในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ โดยเฉพาะนิสิตปี3และปี4 ใช้ห้องพักเป็น”ที่ซุกอาศัย”ยิ่งมายิ่งมากขึ้น

所謂“蝸居”就是一些家境比較好的同學整日縮在宿舍裏看書、玩電腦,甚至連飯菜都不願下樓去打。
เขาให้นิยาม”ที่ซุกเอาศัย” ว่า คือกลุ่มเด็กที่มีฐานะทางครอบครัวดีหน่อย จะซุกอยู่แต่ในห้องพักทั้งวันทั้งคืน ไม่ว่าจะอ่านหนังสือ เล่นเกมคอมพิวเตอร์ แม้กระทั่งอาหารการกินก็ไม่ยอมออกลงไปซื้อที่ด้านล่าง

而他又是在大山裏長大的,坑窪不平的山路給了他一雙“快腳”。上五樓六樓也就是一眨眼的事。
ในขณะที่เขาเติบโตมาจากบนดอย ผ่านการเดินบนทางภูเขาที่ขรุขระและลาดชัน ทำให้เขามีขาที่เดินได้รวดเร็ว การขึ้นบันไดไปชั้น 5 ชั้น 6 นั้น สำหรับเขา แค่กระพริบตาก็ถึงแล้ว

當天下午,一位元同學打來電話,讓他去校外的一家外賣速食店,買一份15元標準的速食。他掛斷電話,一陣風似地去了。來回沒用上10分鐘。
ในบ่ายวันเดียวกัน มีนิสิตคนหนึ่งโทรมา ขอให้เขาไปซื้ออาหารจานด่วนนอกสถาบัน ซึ่งขายในราคามาตรฐานที่ 15 หยวนต่อจาน พอวางสายปั๊บ เขาก็งบึ่งไปอย่างรวดเร็วปานลมหมุน รวมเวลาที่ไปและกลับมาส่งถึงมือคนสั่ง ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที

這也太快了!那位同學當即掏出20塊錢,遞給他。
他找回3塊。因為事先說好的,出校門,代理費2元。做生意嘛,無論大小都要講信用。
นี่ก็เร็วเกินไปหน่อยกระมัง! นิสิตคนนั้นรู้สึกทึ่ง และรีบส่งเงินให้ 20 หยวน เขาทอนเงินคืน 3 หยวน โดยให้เหตุผลว่า เขาบอกแล้วว่า ค่าบริการนอกสถาบันคิด 2 หยวน การทำธุรกิจ ต้องคำนึงถึงความไว้วางใจ

後來就沖這效率這信用,各個寢室只要有採購的事,總會想到他。能有如此火爆的生意,的確出乎他的意料。有時一下課,手機一打開,裏面便堆滿了各種各樣要求代理的資訊。
จากการบริการที่มีประสิทธิภาพ และความน่าเชื่อถือที่ได้รับความไว้วางใจ ทำให้ทุกห้องทุกหอ เมื่อมีสิ่งของที่จะซื้อ จะนึกถึงเขาขึ้นมา การมีธุกิจที่ร้อนฉ่าได้ขนาดนี้ ต้องถือว่าเกินความคาดหมายของเขาไปอย่างมาก มีบางครั้งที่เวลาพักจากชั่วโมงเรียน เมื่อเปิดดูข้อความในมือถือ จะพบกับรายการหลากหลายเกือบทุกชนิด ที่จะไหว้วานให้เขาไปทำให้

一天下午,傾盆大雨嘩嘩的下,手機卻不失時機的響了,是位女生髮來的短信。女生說,她需要一把雨傘,越快越好。接到資訊,他一頭沖進了雨裏。等被澆成“落湯雞”的他把雨傘送到女生手上時,女生感動不已,竟然給了他一個溫暖的擁抱!那是他第一次接受女孩子的擁抱!他連聲說著謝謝,淚水止不住的湧出⋯⋯
ในบ่ายวันหนึ่ง ฝนตกลงมาอย่างหนัก มีเสียงส่งข้อความทางโทรศัพท์ดังเข้ามา เป็นข้อความจากนิสิตหญิงคนหนึ่งแจ้งความจำนงว่า ต้องการร่ม 1 คัน ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี พอเขาได้รับข้อความ เขาก็รีบวิ่งลุยฝนออกไป เนื้อตัวที่เปียกมะร่อกมะแร่ก เอาร่มไปส่งให้กับนิสิตสาว ทำเอาเธอประทับใจอย่างสุดซึ้ง ถึงกับโอบกอดเขาไว้ นั่นเป็นครั้งแรกที่ได้รับการโอบกอดจากสาว เขาได้แต่กล่าวคำขอบคุณ ๆ และไม่สามารถหยุดการไหลของน้ำตาได้ …..

隨著知名度的提高,他的生意越來越好,只要顧客需求,他總會提供最快捷最優質的服務。
พร้อมกับการเป็นที่รู้จักของเพื่อน ๆ มากขึ้น ธุรกิจของเขาก็ยิ่งโตวันโตคืน สำหรับเขาแล้ว ขอให้มีลูกค้าส่งคำสั่งมา เขาจะให้บริการในเวลาอันรวดเร็วและมีคุณภาพมากที่สุด

仿佛是一轉眼,第一學期就在他不停地奔跑中結束了。寒假回家,老父親還在為他的學費發愁,他卻掏出1000塊錢塞到父親的手裏:“爹,雖然你沒有給我一個富裕的家,可你給了我一雙善於奔跑的雙腿。憑著這雙腿,我一定能‘跑’完大學,跑出個名堂來!
เวลาผ่านไปไวเหมือนพริบตา จากการที่เขาวิ่งส่งงานบริการ ภาคการศึกษาที่หนึ่งก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว เขาได้กลับบ้านไปในช่วงฤดูหนาว ที่บ้าน พ่อเฒ่ายังคงวิตกกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายในการศึกษาถัดไปของเขาอยู่ เขาเอาเงิน 1,000 หยวนออกมา ยัดเยียดใส่มือพ่อ และพูดว่า “พ่อครับ ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่ได้ให้บ้านที่มีฐานะกับผม แต่พ่อได้ให้ขาคู่ที่สามารถวิ่งได้ดีมาก ด้วยสองขาที่พ่อให้มานี้ ผมสามารถ ‘วิ่ง’จนจบมหาวิทยาลัยและจะมีชื่อเสียงได้ครับ”

轉過年,他不再單兵作戰,而是招了幾個家境不好的朋友,為全校甚至外校的顧客作代理。代理範圍也不斷擴大,慢慢的從零零碎碎的生活用品擴展到電腦配件、電子產品。
ปีการศึกษาต่อมา เขาไม่ได้ทำงานคนเดียวอีกต่อไป เขารับเพื่อนร่วมงานที่มาจากครอบครัวที่มีฐานะไม่ค่อยดี มาช่วยให้บริการทั้งในมหาวิทยาลัยและนอกมหาวิทยาลัย การให้บริการที่ขยายวงออกไป ทำให้ค่อย ๆ มีการเพิ่มผลิตภัณฑ์เป็นสินค้าอย่างอื่นเข้ามา มีทั้งสินค้าอุปโภค บริโภคในชีวิตประจำวัน รวมถึงอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ และเครื่งใช้ไฟฟ้าด้วย

等這一學期跑下來,他不僅購置了電腦,在網路上擁有了龐大的顧客群,還被一家大商場選中,做起了校園總代理。
เมื่อจบภาคการศึกษานั้น นอกจากเขาได้ซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ และมีฐานลูกค้าขนาดใหญ่บนเครือข่ายอินเตอร์เน็ตแล้ว เขาได้ถูกห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง คัดเลือกให้เป็นตัวแทนจำหน่ายสินค้าในมหาวิทยาลัยด้วย

奔跑,奔跑,不停地奔跑,他一路跑向了成功。他說,大學四年,他不僅要出色地完成學業,還要賺取將來創業的“第一桶金”。
วิ่งไป วิ่งไป วิ่งไปไม่หยุดยั้ง เขากำลังวิ่งไปสู่ทางสำเร็จ เขาบอกว่าการศึกษา 4 ปีในมหาวิทยาลัย เขาจะศึกษาเล่าเรียนให้ประสบความสำเร็จอย่างมีสีสัน และจะเป็นผู้ประกอบการที่มี “กระปุกทอง”ในอนาคตให้ได้

他把“第一桶金”的數額定為50萬。他的名字叫何家南,一個從大興安嶺腹地跑出,徑直跑進省師範大學的大三學子。如今雖然做了校園總代理,可他依然是他,依然是那個樸實、勤快、為了給顧客打一壺開水賺取1元代理費,而像風一樣奔跑的大男孩!
เขาให้นิยาม “กระปุกทอง”ของเขาไว้ที่ 5 แสนหยวน ซึ่งชื่อจริงของเขาคือ นายเจียหนัน แซ่เฮอจากตำบลเนินเขาห่างไกลชื่อ Daxinanling ตรงเข้าสู่วิทยาลัยครูประจำจังหวัด ปัจจุบัน นอกจากเป็นนิสิตปี 3 แล้ว ยังเป็นตัวแทนจำหน่ายในมหาวิทยาลัย แต่เขาก็ยังเป็นชายหนุ่มคนเดิม ที่เรียบง่าย ทำงานหนัก อย่างการรับต้มน้ำ 1 กา และนำส่งให้ลูกค้าในเวลาอันรวดเร็วปานลม เพื่อให้ได้เงินค่าจ้าง 1 หยวนเช่นเดิม

如果是你,怎麼辦呢?你會像其中主人翁那樣,還是抱怨父母及社會呢?。
หากเป็นคุณ คุณจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร? จะเป็นเหมือนตัวเอกในเรื่อง หรือจะโทษความยากจนว่าเป็นความผิดของพ่อแม่ผู้ปกครองกับสังคมไหมนะ?

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 18/06/2014 by in เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน.

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 88 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,216,418 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: