AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

้เมือลูกแต่งงาน

02 - Copy - Copy
บนโต๊ะทานมื้อเย็นในค่ำวันหนึ่ง คุณพ่อที่กำลังก้มหน้าตักกับข้าว อยู่ๆก็เอ่ยขึ้นว่า

“เลี้ยงลูกผู้หญิงมาเพื่ออะไร?  เราเลี้ยงมาด้วยความลำบาก รักดั่งดวงใจ สุดท้ายก็กลายไปเป็นลูกของคนอื่น!”  ทุกคนต่างพากันเงียบสนิท พ่อไม่เคยพูดอะไรทำนองนี้เลย ตอนนั้นฉันรู้สึกเศร้าใจมาก    หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จ เราพากันนั่งคุยกันที่โซฟาหน้าทีวี แม่เป็นคนเอ่ยขึ้นก่อนว่า  “วันหน้าเมื่อลูกแต่งงาน พ่อกับแม่ปรึกษากันว่าจะไปหาซื้อคอนโดใกล้ๆบ้านลูก”  แล้วแม่ก็หันไปพูดกับพ่อว่า     “คุณว่ายังไง?”

“เอาสิ เราจะได้อยู่ใกล้ๆลูก” พ่อตอบ  ตอนนั้น ฉันคิดว่าฉันไม่แต่งงานดีกว่า อยู่เป็นลูกของพ่อแม่อย่างนี้และจะได้อยู่ดูแลท่านทั้งสอง แต่สุดท้ายฉันก็แต่งงาน…..

…… รักภรรยาของคุณให้มาก อย่างน้อยก็ให้มีผู้ชาย 2 คนที่รักเธอ  หากวันใดคุณมีลูกสาว คุณจะเข้าใจมากยิ่งขึ้น

 

ตอนที่ฉันเรียนมหาวิทยาลัย ช่วงปิดเทอมครั้งหนึ่งฉันตกลงกับเพื่อนชายที่เพิ่งคบหากันได้ครึ่งปีว่าจะไปเยี่ยมพ่อแม่ของเขา อยู่ๆพ่อก็ส่งแมสเสจเข้ามาถามว่า  “จะกลับบ้านไหม?”
ฉันจึงตอบกลับไปว่า  “เทอมนี้คงไม่ได้กลับบ้าน เพราะงานที่มหาลัยยุ่งพอสมควร”
พ่อส่งแมสเสจข้อความสั้นๆกลับมาอีกครั้งว่า  “เชอรี่หลังบ้านสุกแล้วนะ!”
อ่านเสร็จ ไม่รู้น้ำตามาจากไหนมากมายไหลออกมาไม่หยุด  พ่อคะ หนูขอโทษค่ะ….

……..หนุ่มเอ๋ยสาวเอ๋ย อย่าได้ลืมว่าพ่อแม่ของเธอคิดถึงเธอมากกว่าแฟนของเธอเสียอีก!

 

ตอนเด็กๆฉันชอบให้แม่อุ้มไปโน่นไปนี่เสมอ ตอนที่อายุได้ 8-9 ขวบแล้วแม่ก็ชอบอุ้มฉันเสมอ   มีอยู่ครั้งหนึ่งแม่อุ้มฉันไปตลาด คุณอาคนหนึ่งทำเสียงและสีหน้าดุฉันว่า  “โตจะเป็นสาวแล้วนะ ยังให้แม่อุ้มอีกเหรอ ดูสิแม่ของเธอเหนื่อยแล้วรู้หรือเปล่า? ลงมาได้แล้ว!”
แม่ของฉันได้แต่หัวร่อ และก็บอกคุณอาคนนั้นว่า “อุ้มตอนที่เขาให้เราอุ้มก็ดีแล้วคะ วันหนึ่งเขาก็ไม่อยากให้เราอุ้มแล้ว เขาจะให้คนอื่นอุ้มแทน”
ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไร วันแต่งงานตอนที่เจ้าบ่าวเข้ามาอุ้มฉันเข้าห้องหอ ฉันเหลือบไปเห็นแม่แอบร้องไห้ ทำให้ฉันนึกถึงประโยคที่แม่เคยบอกคุณอาคนนั้น ฉันร้องไห้ซบหน้าอยู่บนบ่าของเจ้าบ่าวอย่างไม่อายใคร

……… ยิ่งคุณร้องไห้ หัวใจของพ่อแม่ยิ่งจะแตกสลาย

 

“พ่อของลูกไม่อยู่บ้าน แม่ไม่อยากทำกับข้าว เจ้าเหมียวก็เลยกินขนมปังเป็นเพื่อนแม่อยู่”
……..ข้อความนี้ ฉันเก็บไว้ไม่ยอมลบไปจากกล่องข้อความ

 

คืนนั้น ผมกำลังฉลองวันเกิดปีที่ 20 กับเพื่อนๆ ที่ร้านเหล้า อยู่ๆพ่อก็ส่งข้อความมา
“วันนี้เมื่อ 20 ปี ก่อนแม่คลอดลูกออกมาสู่โลกใบนี้ ลูกร้องไห้เสียงดังจ้าเลย วินาทีที่ลูกคลอดมา ลูกรู้ไหม ลูกคือความสุขทั้งหมดในชีวิตของพ่อกับแม่ พ่อกับแม่รักลูกมากนะ…”  ผมอ่านจบก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเพื่อนในร้านเหล้า
…..คุณจำวันเกิดของพ่อแม่ได้หรือเปล่า? อย่าเอาเงินของพ่อแม่ไปเลี้ยงใครก็ไม่รู้ตั้งมากมาย อยู่กับท่านในวันที่แม่ของคุณเกือบเป็นเกือบตายจะดีกว่า

นุสนธิ์บุคส์

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 23/12/2014 by in เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน.

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,205,869 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,205,869 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,205,869 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: