AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

แม่ลิงกับพงษ์เทพ กระโดนชำนาญ


(เรื่องจริงของ พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ)

…มีคนเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อน…คุณพงษ์เทพ กระโดนชำนาญ ศิลปินเพลงเพื่อชีวิต แกอยู่ในป่า กับเพื่อน 5 – 6 คน  ทุกวันก็จะเปลี่ยนเวรกัน.. ล่าสัตว์ป่ามาทำอาหาร

วันหนึ่งเป็นเวรของคุณพงษ์เทพ แกก็คว้าปืนยาวสะพายบ่า เดินเข้าป่าไปอาหารโปรดของคุณพงษ์เทพคือแกงเนื้อลิง พอเดินเข้าป่าไปได้สักพัก เห็นลิงตัวหนึ่งนั่งอยู่บนต้นไม้ หันหลังให้ แกก็รีบยกปืนประทับบ่า..ยิงเปรี้ยง..ไปที่ตัวลิง
เหตุการณ์แปลกประหลาดได้เกิดขึ้น ปกติลิงพอถูกยิง..จะหล่นตุ๊บจาก ต้นไม้ทันที แต่ลิงตัวนี้…นั่งจับกิ่งไม้เฉย ไม่หล่นลงมาจะว่ายิงไม่ถูก ก็ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะคุณพงษ์เทพ… แกยิงปืนแม่น ระยะแค่นี้ เป้าใหญ่ขนาดนี้ ไม่พลาดแน่นอน
ในขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้นลิงตัวที่ถูกยิง ร้องโหยหวน เสียงดังมาก ฝูงลิงที่แยกย้ายกัน ออกหากินอยู่บริเวณใกล้ ๆ. วิ่งแห่กันเข้ามาหา ลิงตัวที่ถูกยิง… แล้วร้องโหยหวน…เหมือนกันหมด แกตกใจ…ยืนตกตะลึง…ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
* สักครู่… ลิงตัวที่ถูกยิง. โยนวัตถุเล็กๆ…สีดำ ๆ..ชิ้นหนึ่ง ให้กับลิงตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด… แล้วก็หล่นตุ๊บลงมาจากต้นไม้  คุณพงษ์เทพ…รีบวิ่งไปดูลิงถูกยิงเข้าที่หลัง ทะลุหน้าอก เลือดแดงฉานเต็มตัว คุณพงษ์เทพเห็นแล้ว ต้องเบือนหน้าหนี

ลิงที่ตกลงมา…เป็นลิงแม่ลูกอ่อน… ขณะที่ถูกยิง เธอกำลังให้นม ลูก…ลูกตัวน้อย…กำลังดูดนมอย่างมีความสุข ทันทีที่ถูกยิง..ถ้าเป็นลิงตัวอื่น
จะหล่นตุ๊บ…ลงจากต้นไม้   แต่….แม่ลิงตัวนี้. ยังหล่นไม่ได้ ยังตายไม่ได้..เพราะเธอยังมีภารกิจใหญ่หลวงที่ต้องทำ…คือ….รักษาชีวิตลูกกน้อย…ให้พ้นอันตรายเธอกัดฟัน…โหนกิ่งไม้ไว้.แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจ  มองดูเลือดที่ไหลหยดเป็นทาง ด้วยความตกใจ พยายามรวบรวมพละกำลังที่ยังพอมี ! เหลือทั้งหมดตะโกนสุดเสียง… ร้องเรียก.. ฝูงลิงเข้ามาใกล้ๆ แล้วก็ฝากฝัง…ให้เลี้ยงลูกน้อยแทนเธอ หลังจากโยนลูกให้จ่าฝูงแล้ว…มองดูลูก…ถูกพาไป จนลับสายตาแล้ว.. แน่ใจว่า…ลูกปลอดภัยแล้วจึงหลับตา…แล้วหล่นลงมา…..ตาย..
คุณพงษ์เทพ…ก้มมองหน้าลิง..แล้วร้องไห้ เพราะที่เบ้าตาลิง มีหยดน้ำตาใสๆกำลังไหลริน คุณพงษ์เทพรีบเดินกลับที่พัก เอาปืนไปเผาทิ้ง…ไม่ยอมออกล่าสัตว์อีก เลย.ตลอดชีวิต และภาพความรักที่ยิ่งใหญ่..ของแม่ลิง…ที่มีต่อลูกน้อยเป็นแรงบันดาลใจ. ให้พงษ์เทพ…แต่งเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่ง ชื่อว่า ..”ลิงทะโมน”  เพื่อยกย่อง…เชิดชูคุณค่าของความรัก…ที่แม่มีต่อลูก

แม่นะหรือ… คือ ผู้สร้าง ทุกสิ่ง อันยิ่งใหญ่
คือ ผู้รัก ลูกตน กว่าใครใคร
คือ ผู้คอย ห่วงใย ทุกเวลา
คือ คนร้อน เมื่อลูกรุ่ม กลุ้มเรื่องทุกข์
คือ คนสุข เมื่อลูกนั้น มี หรรษา
คือ คนปลอบ เมื่อลูกเหงา เศร้าอุรา
คือ คนคอย ให้เมตตา ลูกทุกคราว
เป็นสายฝน คอยช่วยให้ ลูกสดชื่น
เป็นผ้าผืนคอยห่มให้ เพื่อคลายหนาว
เป็นกระโถน คอยรับทุกข์ ทุกเรื่องราว
เป็นบันได ไต่ดาว ลูกก้าวไป
เป็นคุณครู ผู้สอนสั่งทุกอย่างหนอ
เป็นคุณหมอ คอยรักษา จะหาไหน
เป็นทุกสิ่ง ทุกอย่าง ได้ดั่งใจ
จะหาใครได้เท่าแม่เหมือนไม่มี
สาธยาย อย่างไร คงไม่หมด พระคุณแม่ ยากแทนทด เหมือนปลดหนี้
สิ่งล้ำค่าใดใด ในปฐพี จะเทียมเท่า คุณแม่นี้.. ไม่มีเอย..

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 24/01/2015 by in เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน.

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,206,906 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,206,906 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,206,906 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: