AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

ขอโทษนะที่แม่ไม่สามารถให้ดวงตาที่มองเห็นแก่ลูกได้

image

อวี้เสียง
แม่จะค่อยๆอ่าน แล้วลูกก็ค่อยๆฟังนะ
แม่ขอโทษนะลูก เพราะแม่ต้องคลอดก่อนกำหนด แม่จึงไม่สามารถให้ดวงตาที่มองเห็นแก่ลูกได้

ตอนที่ลูกเกิดมาใหม่ๆ แม่พาลูกไปหาหมอทั่วไต้หวันเพื่อรักษาดวงตาของลูก แม่ไม่รู้ว่าแม่อุ้มลูกเดินเข้าออกกี่โรงพยาบาล
ตอนที่หมอบอกแม่ว่า ลูกจะไม่สามารถมองเห็นไปทั้งชีวิต หัวใจจะแตกสลาย แม่อุ้มลูกนั่งอยู่ในลิฟท์ ร้องไห้อย่างไม่มีเสียงแทบจะเป็นจะตาย
ตอนนั้นแม่ยังเป็นสาว แม่ไม่รู้จริงๆว่าจะเลี้ยงลูกที่ตาบอดให้โตเป็นผู้ใหญ่ได้ยังไง? ในห้วงความคิดของเด็กผู้หญิงที่สิ้นหวัง แม่เกิดความคิดที่ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย “หรือจะทิ้งลูกไว้ที่โรงพยาบาลนี่ดี ไม่เอาลูกกลับบ้านแล้ว”

แต่ว่า แม่อุ้มท้องหนูมาตั้ง8เดือน แม่จะทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของแม่ลงคอได้ยังไง? แม่ทิ้งลูกไม่ได้ แม่ทำไม่ได้!
ช่างมัน! มองไม่เห็นก็มองไม่เห็น แม่เชื่อว่าเบื้องบนต้องช่วยแม่ ให้หนทางแก่แม่และลูกสิ
แค่ชั่วพริบตา 20 กว่าปีแล้ว ลูกนกตัวน้อยกลายเป็นหนุ่มน้อย เราผ่านมันมาได้จริงๆ

มีหลายคนถามแม่ว่า ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยจะดีนัก ทำยังไงถึงเลี้ยงลูกตาบอดให้ได้ดีอย่างนี้?
แม่ขอสารภาพว่า แม่ไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าจะเลี้ยงลูกจะสอนลูกยังไง? แม่รู้เพียงแค่ว่า แม่รักลูกที่สุด
แม่เรียนไม่สูง และแม่ก็ไม่รู้เรื่องดนตรี คุณครูดนตรีบอกแม่ว่าลูกมี “สัมผัสพิเศษเรื่องเสียง” แม่ไม่เข้าใจหรอกว่ามันเป็นความรู้สึกยังไง แต่แม่ชอบที่ลูกอวี้เสียงของแม่เล่นเปียโน แม่เห็นลูกดีใจและเป็นตัวของตัวเองทุกครั้ง แม่เชื่อ ลูกมีความสุข
ลูกแม่ หากมีสิ่งใดที่ทำให้ลูกของแม่มีความสุขได้ แม่ยินดีหามาให้ลูก แม่จะหามาให้ลูก แม่จะให้ลูกทุกสิ่ง แม่สัญญา

ตั้งแต่แม่เลี้ยงลูกมา แม่ไม่เคยรู้สึกว่าลูกจะขาดในสิ่งใดเลย ลูกไม่ต่างอะไรกับเด็กทั่วไป เพียงแต่..เพียงแต่โลกที่ลูกของแม่รู้จัก ไม่เหมือนกับโลกของพวกเขาเท่านั้นเอง
ลูกของแม่ชอบนั่งรถไฟเหมือนเด็กคนอื่นๆ ทุกครั้งที่แม่พาลูกนั่งรถไฟไปโรงเรียน ลูกจะแสดงความดีใจทุกครั้งเลย
เด็กคนอื่นๆเมื่อขึ้นรถไฟ ก็มองซ้ายแลขวา แต่อวี้เสียงของแม่ได้แต่คลำซ้ายลูกขวา ลูกอยากรู้อยากสัมผัสทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ลูกลูบเก้าอี้ ลูกหน้าต่าง เอามือลูบด้วยสีหน้าที่ตื่นใจเหมือนเด็กคนอื่นทุกคน

มีคุณแม่ที่มีลูกตาบอดมาเล่าให้แม่ฟังว่า เธอไม่เคยให้ลูกสาวของเธอออกนอกบ้านเลย ด้านหนึ่งเธออายสายตาของคนอื่นที่มองมายังลูกสาวของเธอ อีกด้านหนึ่งเธอก็กลัวว่าลูกสาวของเธอจะช้ำในหัวใจมากไปกว่านี้
แม่เข้าใจความรู้สึกของเธอดี และรู้สึกสงสารเธอ แต่แม่บอกกับเธอไปว่า “อย่าเป็นเพราะความอายของเรา แล้วทำให้ลูกหมดโอกาสได้สัมผัสในสิ่งที่เขาควรได้”

ใครบอกว่าเด็กที่มองไม่เห็นเวลาออกไปข้างนอกแล้วจะไม่รู้สึกอะไร? ลูกได้ยินทั้งเสียงนกร้อง เสียงวู๊ดรถไฟ เสียงแม่ค้าที่ตะโกนเรียกลูกค้าในตลาด กลิ่นหอมของก๋วยเดี๋ยวที่โชยมาเตะจมูก ลูกสัมผัสมันได้ อากาศหนาวยามหน้าหนาว อากาศเย็นยามหน้าฝน อากาศร้อนยามหน้าร้อน ลูกแม่สัมผัสได้!
เพราะฉะนั้น แม่จึงพาลูกออกไปข้างนอกทุกวัน แม่รู้ แม้ลูกอวี้เสียงของแม่จะมองไม่เห็น แต่ลูกก็ไม่ต่างอะไรจากพี่สาวที่สายตาดี ลูกของแม่กำลังเรียนรู้ว่าโลกใบนี้มันเป็นอย่างไร
ต่อสายตาของคนอื่นนะหรือ แม่ไม่เคยแคร์!
ก็เหมือนกับที่ลูกได้ร้องเพลงกับเซียวหวงฉีเพลงนั้น “เธอคือดวงตาของฉัน” แม่ยินดีที่จะเป็นดวงตาให้แก่ลูก เป็นไม้เท้าให้กับลูก เป็นเพื่อนของลูกตลอดไป
แต่ลูกของแม่ก็โตเป็นหนุ่มแล้ว ต่อให้ไม่มีแม่อยู่ข้างๆ ต่อให้ไม่มีใครคอยช่วยเหลือลูก แม่ของลูกก็กล้าหาญที่จะเดินหน้าต่อไปได้

ลูกรู้ไหม การปล่อยให้ลูกของแม่บินเดี่ยว สำหรับแม่แล้วมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ลูกรู้ไหม ช่วงแรกๆ แม่ต้องแอบซื้อตั๋วตามหลังลูกไปทุกครั้ง คอยระวังลูก
แต่แม่ก็ต้องอดทน ลูกของแม่มีสติปัญญา เพราะทุกครั้งที่แม่ตามลูกไป ลูกก็สัมผัสได้ทุกครั้ง และคอยเดินหน้าพะวงหลัง แม่รู้ใจของแม่ดี หากมีอะไรเกิดขึ้นกับลูก แม่จะไม่มีทางปล่อยให้ลูกได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง สิ่งนี้มันไม่ได้ช่วยลูก แต่มันเป็นการทำร้ายลูกของแม่ต่างหาก

อวี้เสียง
แม่เชื่อในศักยภาพของลูก ลูกของแม่จะไม่เป็นลูกแหง่ ลูกของแม่จะไม่พอใจในสิ่งที่มีอยู่ในขณะนี้ ลูกของแม่ต้องกล้าหาญที่จะเรียนรู้ กล้าหาญที่จะเดินหน้าต่อไป ลูกจะต้องได้เรียนรู้กับโลกที่ไม่ใช่แค่ไต้หวัน เพื่อให้คนทั้งโลกได้ยินเสียงเปียนโนอันอัศจรรย์ของลูก แม้ลูกของแม่จะหวาดกลัวเพียงใด แต่ลูกรู้ไหม ลูกจะแกร่งขึ้นในทุกๆครั้งที่ลูกผ่านเหตุการณ์นั้นๆไป
และแม่ ก็จะอยู่ในที่ๆลูกคุ้นเคยเป็นอย่างดี พร้อมที่จะปกป้องลูกของแม่
จาก…แม่

หมายเหตุ
หวงอวี้เสียง(黃裕翔) นักเปียโนผู้พิการทางสายตาชาวไต้หวัน เรื่องราวของเขาถูกนำไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์เรื่อง “บินย้อนแสง 逆光飛翔”ในปี2012 และได้รับรางวัลม้าทองคำครั้งที่49 ในสาขาผู้สร้างภาพยนตร์ดีเด่น และถูกนำมาเป็นละครในปี2013
………………………………………………….
ติดตามอ่านบทความอื่นๆได้ที่ นุสนธิ์บุคส์
ติดตามจากไลน์ได้ที่ 🆔 LINE : nusonbooks
ติดตามจาก instagram : nusonbook

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 26/05/2016 by in เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน.

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,206,959 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,206,959 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,206,959 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: