AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

หน้าที่ของพ่อแม่

 

หน้าที่ของพ่อแม่

  1. ไหว้
    พี่ชายของข้าราชการสาวคนหนึ่ง มักไปหาน้องสาวที่ทำงานของเธอเป็นประจำ
    แทบทุกครั้งเขาจะพบแม่หัวหน้าหน่วยงานนั่งอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อน และทุกครั้งเขาจะยกมือไหว้ทักทายแม่ของหัวหน้าด้วยความนอบน้อม  แต่หลาน  สาวลูกหัวหน้าที่นั่งคุยกับยายอยู่ใกล้ๆ นั่งเชิดหน้าไม่เคยยกมือไหว้หรือทักทายเขาสักครั้ง

เมื่อเขาเล่าให้น้องสาวฟัง เธอหัวเราะแล้วพูดเสียงประชดประชันว่า “เด็กจะยกมือไหว้ได้อย่างไง หล่อนเป็นลูกหัวหน้า พ่อ-แม่เธอคงสอนมาดี ไม่เคยเห็นเด็กไหว้ใครๆ ทั้งนั้น ทั้งลูกน้องแม่หรือญาติลูกน้อง หล่อนคงคิดว่าหล่อนเป็นหัวหน้าตามแม่ไปด้วย ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ต้องไหว้เด็กคนนั้นอีกคน!!!”

 

2. น้ำใจ
หลังจากทำงานได้2เดือน ในตำแหน่งผู้จัดการแผนก หนุ่มน้อยดีกรีนักเรียนนอกโปรไฟล์ดี ถูกผู้จัดการแผนกบุคคลเรียกพบ หลังจากมีพนักงานแจ้งว่า เขาไม่เติมกระดาษไว้ที่เครื่องถ่ายเอกสารหลังจากใช้งานจนกระดาษหมด ทั้งๆที่มีป้ายติดไว้ที่ข้างเครื่องว่า “คนใช้คนสุดท้ายต้องเป็นคนเติม”
เขาตอบผู้จัดการแผนกบุคคลว่า “เขามาทำงานในตำแหน่งผู้จัดการ เวลาของเขาสามารถสร้างประโยชน์ให้กับบริษัทได้มากกว่าการเสียเวลาเติมกระดาษ และบริษัทก็มีแม่บ้านที่จ้างไว้เพื่อจัดการงานนี้อยู่แล้ว ดังนั้นมันจึงไม่ควรเป็นหน้าที่ของเขา”
ผู้จัดการแผนกบุคคลมองเขาด้วยสายตาตำหนิและบอกเขาว่า “มันไม่ใช่หน้าที่ แต่มันคือมารยาทในการอยู่ร่วมกันในสังคมต่างหาก!!”
และเมื่อครบกำหนดทดลองงาน เขาไม่ได้รับการบรรจุให้เข้าเป็นพนักงานประจำโดยไม่มีคำชี้แจงเหตุผล ทั้งๆ ที่เขายืนยันกับคนใกล้ชิดว่า เขาทำงานในหน้าที่ได้ดีกว่าเป้าหมายเสียอีก

 

3.  กิริยามารยาท
ไม่กี่วันก่อนผมมีโอกาสร่วมวงสนทนาเล็กๆ ของเพื่อนๆ กลุ่มหนึ่ง โดยผมไม่อยู่ในฐานะออกความเห็น จึงได้แต่นั่งฟัง
น้องสาวคุณแม่ลูก 2 คนหนึ่งอวดว่า “ตั้งแต่พาลูกเข้าโรงเรียนเอกชนตามสมัยนิยม ดูเหมือนลูกเธอจะอ่านหนังสือเก่งขึ้น เสียอยู่อย่างเดียว เหมือนกับว่า โรงเรียนไม่ค่อยอบรมกิริยามารยาทให้ดีขึ้นเลย ลูกเธอยังคงมือแข็งไม่ไหว้พ่อ-แม่ทั้งไปและกลับเหมือนตอนอยู่โรงเรียนวัดแถวบ้าน”

ผมฟังแล้วได้แต่ถอนหายใจ….

หนึ่งในภารกิจของคนเป็นพ่อ-แม่ คือ การเป็นครูคนแรก ที่ต้องอบรมสั่งสอนลูกโดยเฉพาะเรื่องกิริยามารยาทตามสมควร แม้หมดยุคสมัยหมอบราบคลานเข่ามาแล้วก็ตาม  แต่..การไหว้ การเคารพผู้หลักผู้ใหญ่ ยังคงเป็นมารยาทงดงามที่ควรมีติดตัวไม่ต่างจากวิชาความรู้
น่าเสียดายผ้าขาวบางผืน ต้องหมองหม่นลงอย่างไร้เดียงสา เติบโตขึ้นมาเป็นคนดาษๆ ขาดความน่ารัก เพราะพ่อ-แม่บางคนปล่อยเวลาไว้จนสายเกินไป กว่าลูกจะได้มีโอกาสเจอครูคนที่2 ในรั้วโรงเรียน

………………………………………………….
ขอบคุณบทความดี ๆ จากคุณเสก สถานีคลายทุกข์
ติดตามอ่านบทความอื่น ๆได้ที่ นุสนธิ์บุคส์
ติดตามจากไลน์ได้ที่ 🆔 LINE : nusonbooks
ติดตามจาก instagram : nusonbook

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 07/06/2016 by in เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน.

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,209,252 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,209,252 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,209,252 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: