AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

เวรกรรมไม่ต้องรอชาติหน้า

11046684_914216665302609_3751565983596999281_n

ในชีวิตประจำวัน  วันนี้ก็เช่นกัน คุณพ่อได้เล่าเรื่องของครอบครัวหนึ่งให้พวกเราฟัง

ครอบครัวนี้อาศัยอยู่ด้วยกันทั้งหมด 3 คน มียาย แม่ และลูกสาว ผู้เป็นแม่ทำงานเป็นข้าราชการ  เงินเดือนจึงไม่ได้มากมายอะไรนัก  เธอมีลูกสาวเพียงคนเดียวและหลังจากที่สามีของเธอเสียไป  เธอก็พยายามเลี้ยงดูลูกคนนี้อย่างดีที่สุด   ลูกอยากได้อะไรก็จะซื้อจะหามาให้ด้วยหวังว่าลูกจะรู้สึกถึงความรักและความห่วงใยของแม่  เธอไม่อยากให้ลูกรู้สึกขาดความอบอุ่น  แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอหวังกลับไม่เป็นอย่างที่หวัง

“แม่เอาเสื้อหนูไปไว้ไหนน่ะ! เสื้อสีฟ้าที่หนูเพิ่งซื้อมา แม่เอาไปไว้ไหนบอกมานะ!” หรือ “โอ๊ย! ยายไปห่าง ๆ หนูหน่อยได้ไหม  ตัวยายน่ะเหม็นมาก  เหม็นจนอยากจะอ้วกเลยออกไปห่าง ๆ ไป”…คำพูดแต่ละคำทั้งดูถูกทั้งเสียดสี แต่เป็นคำพูดที่ลูกสาวมักจะใช้กับแม่และยายเสมอๆ  โดยลืมไปว่าท่านทั้งสองคือ ผู้มีพระคุณและบุพการี แม้เธอจะสอนและว่ากล่าวตักเตือนลูกอยู่เสมอ แต่ก็ไม่เป็นผล  มีแต่หนักข้อขึ้นทุกวัน  จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น

 

วันนั้นลูกสาวของเธอกำลังด่ายายอยู่ด้วยเหตุที่ว่ายายรีดเสื้อของแกไหม้ เธอจึงบอกให้ลูกขอโทษ  แต่ลูกยังคงพูดต่อไปทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเธอ เธอโมโหมากจึงตบหน้าลูกสาวฉาดใหญ่  ลูกโกรธร้องไห้  แล้วพูดเสียงดังว่า “แม่จะต้องเสียใจแม่ตบตีลูกตัวเอง  แม่จะต้องได้รับกรรม!”

 

พูดจบลูกของเธอก็วิ่งออกจากบ้านไป หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ได้พบหน้าลูกอีกเลย จนกระทั่งคืนวันหนึ่งเธอได้รับโทรศัพท์จากตำรวจว่า  ลูกสาวของเธอกำลังถูกนำตัวส่งห้องไอซียู  เธอตกใจมากรีบไปโรงพยาบาลและได้ฟังเหตุการณ์ทั้งหมดจากเพื่อนของลูกที่ไปเที่ยวสถานบันเทิงด้วยกัน  ซึ่งเพื่อนเล่าว่า….  วันนั้นโชคไม่ดีที่เกิดมีปากเสียงกับกลุ่มเด็กเมายาและลงไม้ลงมือกัน  ลูกและเพื่อนพยายามจะวิ่งหนี  แต่บังเอิญมีผู้ชายมาขัดขาไว้ทำให้ล้มลง จากนั้นคู่กรณีก็ใช้เหล็กท่อนใหญ่ฟาดลงที่ลำคอลูกสาวเธออย่างแรงจนทำให้แกสลบไป

 

แม่เป็นกังวลและเครียดมาก เฝ้ารอดูอาการของลูกสาวตลอดทั้งคืน  เธอได้แต่สวดมนต์ภาวนาขอให้ลูกปลอดภัย  หลังจากเวลาผ่านไปราวสองชั่วโมง  หมอก็เดินออกมาจากห้องไอซียูพร้อมกับบอกข่าวร้ายและข่าวดีไปพร้อมๆ กัน  ข่าวดีคือ ลูกของเธอปลอดภัย พ้นขีดอันตรายแล้ว  แต่เมื่อได้ฟังข่าวร้ายเธอก็ถึงกับต้องทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง  ลูกสาวของเธอกล่องเสียงแตก พูดไม่ได้อีกแล้ว

 

ผู้เป็นแม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นและคิดโทษตัวเองที่ทำรุนแรงกับลูกในวันนั้น เธอพยายามหาเหตุผลร้อยแปดว่าทำไมเหตุการณ์เลวร้ายนี้จึงต้องเกิดกับครอบครัวของเธอ  และในที่สุดก็ได้คำตอบจากปากแม่ของเธอเอง…

มันเป็นบาปกรรมยังไงล่ะ ลูกเอ็งมันทำบาปทำกรรมด้วยการด่าทอให้ร้ายบุพการีและผู้มีพระคุณ  กรรมจึงตามลงโทษให้มันต้องเป็นแบบนี้ บาปกรรมน่ะไม่ต้องรอให้ถึงชาติหน้าหรอก แค่ชาตินี้มันก็ตามทันแล้ว

 

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้คงจะทำให้ลูกสาวของเธอคิดได้ เพราะแม้จะพูดอะไรไม่ได้ แต่น้ำตาที่ไหลออกมาทำให้เธอรู้ว่าลูกคงเสียใจกับการกระทำในอดีตไม่น้อย เธอเองก็ได้แต่ปลอบใจลูกและหวังว่าวันใดวันหนึ่งในอนาคต  บาปกรรมที่แกเคยก่อไว้อาจจะเบาบางลงและจางหายไป… และ…เมื่อถึงวันนั้น  ลูกสาวเธออาจจะดีขึ้นกว่านี้

 

เรื่อง นรรชนก แซ่ชี

ที่มา  http://www.secret-thai.com/article/4573/secret8563/

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 14/08/2016 by in เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน.

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,206,906 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,206,906 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,206,906 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: