AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

วิชาชีวิต

 

มานาเบะ อาจารย์สอน “วิชาชีวิต” ผู้คิดค้นคลาสเรียนที่ไม่มีใครกล้าสอน
ผมชั่งใจอยู่นานก่อนจะเขียนเรื่องนี้ครับแต่นี่คือเรื่องที่มีอยู่จริงในญี่ปุ่น  โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะครับ

ในขณะที่ญี่ปุ่นมีปัญหาฆ่าตัวตายเป็นจำนวนมาก  ในแวดวงการศึกษา เด็กนักเรียนมียอดการฆ่าตัวตายเพิ่มถึง 28%
มีปัญหาการกลั่นแกล้งกันในโรงเรียนจนเป็นปัญหาระดับชาต

 

แต่บรรยากาศแบบนี้ยังมีอาจารย์ท่านนึงที่สอนนักเรียนให้รู้ถึงความสำคัญของการมีชีวิตอยู่ “ชีวิตที่ไม่มีอะไรมาทดแทนได้”
อาจารย์ท่านนี้ชื่อว่า “อาจารย์มานาเบะ” อาจารย์แห่งโรงเรียนมัธยมปลาย Kurume Chikusui ในจังหวัดฟุกุโอกะ  เป็นผู้คิดค้นคลาสเรียนที่ไม่มีใครกล้าสอน
…คลาสเรียนที่ชื่อว่า “วิชาชีวิต” ที่ให้นักเรียนได้ดูแลชีวิตของไก่ตัวหนึ่ง  ตั้งแต่ยังเป็นไข่ไก่ ฟักตัวเป็นลูกเจี๊ยบ จนเจริญเติบโตมาเป็นไก่  หลังจากนั้นต้องชำแหละเพื่อประกอบเป็นอาหารได้กินกัน

 

อาจารย์มานาเบะได้สอนวิชานี้มามากกว่า 13 ปีแล้ว  มีนักเรียนมากกว่า 400 คนที่ได้เรียนรู้ “ความสำคัญของชีวิต”จากคลาสนี้

 

แน่นอนครับว่ามีคนต่อต้านอาจารย์เป็นจำนวนมาก ว่าไม่โหด หรือไม่แย่ไปหรอที่ต้องให้นักเรียนต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย นักเรียนอาจจะไม่ชอบก็ได้   แต่อาจารย์คิดว่า นี่แหละคือ “วิธีการให้เด็กได้เรียนรู้ความหมายของการมีชีวิต ได้ดีที่สุดวิธีหนึ่ง”   เพราะมนุษย์ที่เติบโตมาได้ถึงทุกวันนี้ได้ ก็มาจากสิ่งมีชีวิตอีกหลายประเภทที่มาเป็นอาหารให้กับเรา  เราต้องรู้จักเรียนรู้ที่จะขอบคุณเขาเหล่านั้นเช่นกัน

 

อาจารย์เริ่มจากแจกไข่ไก่ให้นักเรียนคนละฟอง ให้เขียนชื่อไว้ที่เปลือกไข่   แล้วให้ทำหน้าที่เป็นพ่อหรือแม่ของลูกเจี๊ยบที่กำลังจะฟักตัว

 

หลังจากที่ลูกเจี๊ยบฟักตัวแล้ว นักเรียนก็จะทำหน้าที่ดูแลจนลูกเจี๊ยบเติบใหญ่กลายเป็นไก่ที่แข็งแรง

มานาเบะก็อธิบายให้นักเรียนฟังว่า   “รู้มั้ยเปลือกไข่ คือ หลักฐานของความพยายามของลูกเจี๊ยบที่ใช้เวลามากกว่า 20 ชม.  พยายามที่จะออกมาดูโลกภายนอก ไข่บางฟองก็ไม่สามารถฟักออกมาเป็นตัวได้ เพราะลูกเจี๊ยบร่างกายแข็งแรงไม่เพียงพอ บางตัวต้องตายไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ออกมาดูโลก
ยังมีอีกหลายชีวิตที่อยากจะเกิด แต่ไม่มีโอกาสได้เกิด” จงจำไว้นะ

จุดพีคที่สุดของคลาสนี้ คือ หลังจากที่ไก่เติบใหญ่ พร้อมที่จะนำไปเป็นส่วนประกอบของอาหารแล้ว  อาจารย์จะให้นักเรียนผ่าตัดชำแหละชิ้นส่วนไก่ที่เลี้ยงมากับมือของตัวเอง โดยอาจารย์จะให้ตัวเลือกนักเรียนแค่สองข้อคือ

1. ให้พ่อค้าไปจัดการ

2. ชำแหละด้วยตัวเอง

แปลกนะครับที่…นักเรียนส่วนใหญ่มักจะเลือกที่จะชำแหละด้วยมือของตัวเอง
นักเรียนรู้สึกตัดสินใจยากยิ่งกว่าการตัดสินใจใดๆ ในชีวิตเพราะเราเลี้ยงเค้ามากับมือตัวเอง   การให้พ่อค้าไปดำเนินการอาจจะง่าย ไม่ต้องทำใจมาก   แต่ที่นักเรียนเลือกทำเองเพราะว่าอยากจะดูแลไก่จนถึงวาระสุดท้าย

 

ระหว่างการย้ายไก่ไปสู่ห้องผ่าชำแหละเป็นชั่วโมงที่ทำใจยากมากสำหรับนักเรียนหลายคน   มานาเบะ กำลังสอนให้นักเรียนรู้จักถึง “ความเข้มแข็ง” เพราะนี่คือ ความจริงของชีวิต

 

นักเรียนจะถูกแบ่งเป็นทีม อุ้มไก่ที่ตัวเองดูแลอยู่กับอกจนถึงวินาทีที่ต้องพามันมาชำแหละ  คนเลี้ยงจะรับหน้าที่ชำแหละด้วยตัวเองท่ามกลางเพื่อนๆ ในห้องที่จ้องมองอยู่

หลายคนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทำใจไม่ได้ แต่มานาเบะก็สอนว่า
“นี่แหละหนึ่งชีวิตที่สละให้มนุษย์สามารถดำรงชีวิตต่อไปได้
นี่จะทำให้เราเห็นความสำคัญของชีวิต” และ “กิน” อย่างรู้คุณค่า

 

มนุษย์เราต้องกินเพื่อที่จะให้มีชีวิตอยู่ต่อไป  ที่พวกเธอเติบโตแข็งแรงได้อยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะมีคนที่คอยดูแลเลี้ยงดูพวกเธอเหมือนกัน  (เหมือนกับที่พวกเธอดูแลไก่ตั้งแต่ยังไม่ได้ฟักไข่ จนเติบใหญ่และมีประโยชน์กับเราในวันนี้)   ห้ามลืมนะ!!

 

เชื่อมั้ยครับ…
ประสบการณ์นี้ยังอยู่ในใจของเหล่านักเรียนตลอดชีวิต  จบ ม.ปลายไปแล้วหลายปี มีการรวมรุ่นและเชิญอาจารย์เข้ามาด้วย    ศิษย์เก่าที่จบไปเล่าว่าความทรงจำที่ดีที่สุดของเธอคือ ตอนที่ได้เลี้ยงไก่ในวิชาชีวิต

 

มีเด็กคนนึงเล่าในงานรวมรุ่นว่า   “เธอตั้งท้องในขณะยังเรียนอยู่ มีคนรอบข้างบอกว่ร…ไม่ควรจะมีลูกระหว่างเรียน ไปเอาเด็กออกดีมั้ย  แต่เธอไม่เคยคิดแบบนั้นเลย เพราะเธอได้เรียนรู้ความสำคัญของการมีชีวิตจากคลาสเรียนของอาจารย์แล้ว”

แม้วิชานี้อาจจะดูโหดไปหน่อยในสายตาหลายๆคน แต่วิชานี้ก็กลายเป็นภูมิต้านทานอันดี ให้นักเรียนของอาจารย์มีชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างเข้มแข็ง

 

ประสบการณ์แบบนี้สอนให้คนเรารู้จัก
“เห็นคุณค่าของการได้เกิดมา” และ
“เห็นความสำคัญของการมีชีวิตอยู่”
.
นี่แหละครับคืออาจารย์มานาเบะที่กล้าทำ “วิชาชีวิต” ขึ้นมาเพื่อเด็กๆอย่างแท้จริงครับ
Boom JapanSalaryman

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 17/02/2017 by in เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน.

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,515,481 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,515,481 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 87 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,515,481 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: