AC127 : https://ac127.wordpress.com/

คุณยุ้ย – อัมพิกา (หาญพานิช) ศิริสุวัฒน์

กว่าจะรู้ก็สาย

IMG_9843

อย่ารอเจอกันในวันเผา…

นิวัตน์ไปเยี่ยมอดีตผู้จัดการบริษัทซึ่งตอนนี้ป่วยหนักและรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล
เมื่อเขาไปถึงโรงพยาบาล ภาพที่เห็น ไม่มีลูกหลานหรือคนใกล้ตัวอยู่ในห้องเลย นอกจากคนดูแลที่นั่งดูทีวีอยู่อีกด้านหนึ่ง

 

เมื่ออุดมลืมตาและเห็นว่านิวัตน์มาเยี่ยม ก็จับมือและเรียกชื่อนิวัตน์เบาๆ
เมื่อได้ทักทายกันครู่หนึ่ง อุดมก็พูดไปด้วยน้ำตา

 

“ตอนที่ผมยังหนุ่ม ผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำอยู่ก็เพื่อครอบครัว ผมทุ่มเทเพื่อหาเงิน แต่ก็มักจะอ้างเรื่องงานเพื่อแอบไปสังสรรค์เฮฮา แต่พอมาถึงวันนี้ ผมสำนึกผิดแล้ว ผมไม่ได้ทำเพื่อครอบครัว ผมทำเพื่อตัวเอง ผมทำเพื่อหน้าตา เพื่อความโอ่อ่า เพื่อเสพสุขของตัวเองต่างหาก

 

ผมไม่มีเวลาไปร่วมกิจกรรมของลูกๆ ที่โรงเรียน แต่มีเวลาพาอีหนูไปเที่ยวต่างประเทศ ช่วงปิดเทอมลูกๆ ผมก็จะอยู่กับแม่ของเขา เวลาที่ลูกพูดคุยหรือถามปัญหากับผม ผมรู้สึกรำคาญ ส่วนมากก็จะคุยหรือตอบลูกแบบขอไปที เมื่อนานวันเข้า ลูกก็ไม่มายุ่งให้ผมรำคาญใจอีก
ตอนนี้ ผมคิดถึงลูกๆ และอยากให้พวกเขามาพูดคุยและถามไถ่อีกสักครั้ง แต่พวกเขาต่างก็บอกว่างานยุ่ง เหมือนที่ผมทำกับพวกเขาในอดีต เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำไว้เมื่อก่อน ผมทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยไว้มากมาย

 

คนแก่เตียงข้างๆ ผม เพิ่งตายไปเมื่อ 2 วันก่อน อีกไม่นานก็คงเป็นคิวของผมแล้วสินะ

 

ตอนที่เมียของผมยังสาว ผมไม่เคยใส่ใจเธอ ผมไม่เคยดูแลความรู้สึกของเธอ ผมไม่เคยพาเธอไปเที่ยวที่ไหนเลย เธอเสียชีวิตเมื่อ 10 ปีก่อน ผมถึงรู้สึกว่าผมรักเธอแค่ไหน แต่ตอนเธอมีชีวิตผมไม่เคยห่วงใยเธอเลย

 

คลับบาร์ทั่วกรุเทพฯผมไปมาหมด แต่ใจผมยังคงเคว้งขว้าง
ภาพวาดและของเก่าที่ผมสะสมและหวงแหนมากในอดีต ตอนนี้มันไม่ได้มีค่าอะไรกับชีวิตของผมเลย
ภาพที่ผมถ่ายคู่กับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ เศรษฐีและเถ้าแก่แขวนไว้เต็มฝาผนังบ้าน มาถึงวันนี้ มันมีประโยชน์อะไร?
มีอีกรูปหนึ่งที่ผมถ่ายรูปคู่กับปลาบึกยักษ์ หากแก้ไขได้ ผมอยากให้รูปใบใหญ่นั้นเป็นรูปครอบครัวของผมแทน

 

พ่อแม่ของผมจากไปตอนที่ผมกำลังสร้างฐานะ

ภรรยาของผมจากไปตอนที่ผมกำลังจะเสพสุข
ส่วนลูกๆ ก็ทิ้งผมไปตอนที่เจ็บป่วย พวกเขาจ้างคนมาดูแลนานๆ ถึงจะมาเยี่ยมผมที

 

วันนี้ผมเห็นคุณมาเยี่ยม ผมซาบซึ้ง  ตอนที่ผมเกษียณ ผมพูดกับคู่แข่งทางธุรกิจที่สุดท้ายกลายเป็นเพื่อนกันว่า “เจอกันในวันเผานะ!”  หากย้อนกลับไปวันนั้นได้ ผมจะพูดกับเขาว่า “ว่างๆ มาดื่มกาแฟด้วยกันนะ”

 

คุณนิวัตน์ คุณยังหนุ่ม อะไรที่แก้ไขได้ให้แก้ไขนะ อย่าทำตัวเหมือนผม สุดท้ายแล้วคุณจะเสียใจเหมือนที่ผมเป็นอยู่ในตอนนี้ คุณให้เวลากับครอบครัวเท่าไหร่ในตอนนี้ วันหน้าลูกหลานก็จะให้เวลากับคุณเท่านั้น คุณใส่ใจครอบครัวเท่าไหร่ในตอนนี้ วันหน้าลูกหลานของคุณก็จะใส่ใจคุณมากเท่านั้น ”

 

นิวัตน์ฟังจบ ก็สะท้อนในใจ เพราะเขา ณ ตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับอุดมในอดีตเลย เขาบอกกับอุดมว่า

 

“คุณอุดมครับ ผมสัญญา ผมจะไม่เป็นเหมือนคุณอย่างแน่นอน!”

เพจความรู้รอบตัว

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 11/03/2017 by in เรื่องดีๆ มีไว้แบ่งปัน.

นำทาง

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 89 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,563,296 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 89 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,563,296 hits

หมวดหมู่

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 89 other followers

สถิติบล็อก

  • 3,563,296 hits

หมวดหมู่

%d bloggers like this: